pasikonizm czyli jak przebimbać sobie życie

SIADAJ! BIEGAMY!

2011-12-15T18:52:00.000+01:00

Jestem juz na Szlaku. Na pozegnanie zostawilem Wam oto:

Tymczasowo zawieszam swoja dzialalnosc w internecie. Tymczasowo zawieszam swoja dzialalnosc w wielu dziedzinach Zycia.

Ostatnie dwa i pol roku dzielilem sie z Wami moim zyciem. Dzielilem sie swymi przygodami, radosciami i przemysleniami. Smutkiem sie nie dzielilem, smutek zostawilem dla siebie. W ciagu tego czasu dostalem od Was znacznie wiecej, niz sam Wam dalem. Dziesiatki wzruszajacych listow, setki nowych wspanialych znajomosci, tysiace glebokich mysli, miliony usmiechow i dobrych zyczen, zloty deszcz pozytywnej Energii, a przy tym wszystkim wielka kupa smiechu! Dziekuje Wam wszystkim bardzo bardzo mocno!!!

Jestem juz na Szlaku. Wybylem (to najlepsze slowo) w dluga i trudna podroz. Juz nie ma ze mna kontaktu, teraz lapie kontakt sam ze soba i zwiewnie sie przy tym usmiecham.

Zostawiam Wam takze wiersz, ktory napisalem na kartkowce z jezyka polskiego w III klasie Liceum:

a jesli ja nie chce?

z cegiel domu budowac

tylko z umyslow pikantnych?

a jesli ja zechce?

nie drzewa acz zamet siac

w tak pieknie ulozonym zyciu?

a jesli ja nie chce?

a jesli ja zechce?

nie syna lecz forme splodzic

o granicach bez granic

sama nauczy sie chodzic

a jesli nie zechce?

To bylo prawie 11 lat temu..:)

Jeszcze raz dziekuje, ze nosiliscie pasikonia na rekach.

Zagladajcie tu czasami.

Ktoregos dnia, a bedzie wtedy swiecilo Slonce, zapachem paczuli wymaluje POST na internetowej lace.

SEZON NA LWY - kolejne projekcje!

2011-11-08T12:25:00.009+01:00

Ruszam z kolejnymi pokazami filmu "Sezon na lwy"! Wszystko jeszcze dogrywam, masa z tym roboty. Jak tylko pojawią się oficjalne potwierdzenia cały program będzie można znaleźć tutaj na blogu.

A tymczasem dwa pierwsze pokazy odbędą się w:

14.XI.11 JELENIA GÓRA - "Orient Express" godz. 19:00 KLIKNIJ

15.XI.11 WROCŁAW - "Włodkowica 21" godz. 20:00 (KLIKU)

16.XI.11 KALISZ - "Frajda" godz. 19:00 (KLIK)

24.XI.11 OPOLE - "Come in" godz. 19:00 (here)

25.XI11 PIOTRKÓW TRYBUNALSKI - "Filmówka Pub", godz. 20:30 (TU)

26.XI.11 KAZIMIERZ DOLNY - "Folwark Walencja", godz. 19:00

Zapraszam Wszystkich!

ODLOT!

2011-11-02T19:46:00.000+01:00

Tak jak często mam wiele dni, tygodni, a czasem nawet miesięcy (!) opóźnienia, tak dziś wrzucam świeżuteńką relację sprzed paru dni. Odlot Lamy i pasikonika:)

Ostatni raz byłaś Stokrotką.

2011-10-25T18:38:00.004+02:00

Toż to ciężkie lato przyszedło dla pasikłonia. Zawirowania sięgnęły w końcu (przy)-jaźni. Sprawki mojego Rzycia poukładały (Miej Więcej) się tak, jak własnie miały się nie poukładać... W pierwszych zamyśleniah sprzed wielu miesięcy aż do teraz Oczy wiście. Pomimo kolor owych zdjęć, czarny umysł drążył dół. I po raz kolejny pasi-ukłon zrozumiał, że to nieważne co się dzieje,

waż ne co myś li się O!Ty! m.

Expedition Denmark - Półwysep Jutladzki sam północny koniuszek, gdzie fale dwóch mórz spotykają się prostopadle do plaży (Dania, lipiec 2011).

Macie coś takiego? Przychodzi sytuacja w której już sam nie wiesz czy to coś jest nie tak ze wszystkimi dookoła czy to tylko coś nie tak jest z tobą samym? I w którą stronę pójść, uprawiać sex ze swoim nowo poznanym szaleństwem, czy oddać się ascezie "uporządkowanego" świata?

Bańki nad Jeziorem Genewskim, Szwajcaria (czerwiec, 2011).

Włochy, Turyn, rozlany płyn do baniek w plecaku (czerwiec, 2011).

-----------------------------------------------------------

Skądinąd a i także stamtąd dowiedziałem się że zawirowania na przestrzeni jaźni dotknęły wielu znajomych mi i nieznajomych, znienacka przecinające moje Koło Rzycia fragmenty Rzyć osób innych, przekonały mnie, że Energia płynąca przez Wszechświat przeżywa poważne konwulsje na szerokości geograficznej naszej Drogi Mlecznej. Jeśli Oczy Wiście Droga Mleczna jest nasza, a drgania dotyczą tylko niej, a kto wie jak to z innymi Drogami jest. Od czasu kiedy Mama zrzuciła kożuch i biegała w sukienkach aż po czas zanurzonych w kałużach jesiennych płaszczy tego roku 2011, nieodparte wrażenie mam, że Dziwność uległa pokusie i rozłożyła skrzydła nad rozumem. Merda teraz wesoło ogonem w stronę rozdziawionej mordy. Niektórzy twierdzą, że ten stan kilka lat już trwa. Na moje oko to sięga głęboko, a na oko Wasze?

Diabeł na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej, Polska (sierpień, 2011).

---------------------------------------------------------

Francja, Zamek Carcassonne (sierpień, 2011).

----------------------------------------------------------

Mówią o przejściu Ery Ryb w Erę Wodnika, mówią o zbliżającym się końcu kalendarza Majów, czyli o "końcu świata" (co jest wierutną bzdurą, gdyż "światem" nazywali Majowie dokładnie pełny obieg cyklu ewolucyjnego, który trwa prawie 26 ooo lat i który właśnie w 2012 się kończy, ale zaczyna nowy cykl), mówią o ogromnym zanieczyszczeniu Ziemi jak i pożywienia na Ziemi, mówią o zgnuśniałym kapitalizmie, konsumpcji i znieczulicy, mówią i mówią, ale to w Ciszy dzieje się najwięcej, dzieje się najmocniej. Tak stwierdziła moja siostra razu pewnego i ja Jej przyklaskuję, bo to piękne słowa, choć nawet ich by mogło już tu nie być.

Polska, autostop do Szwajcarii (lipiec, 2011).

---------------------------------------------------------

Dziewczyny z "Remontu"

Bania z Fredem

Na dachu u Crulla, Rzeszów (sierpień 2011).

--------------------------------------------------------

Holandia, wesoła ekipa na rajce (wrzesień, 2011).

---------------------------------------------------------

Wierzę w siłę i potęgę umysłu. Uczę się wyginać jego potęgę, wkraczam w sfery, o których wcześniej nie miałem pojęcia, domyślałem się jeno. Sztuka relaksu w chaosie, podwodnego polotu mijających się wielorybów. Po trudnych miesiącach sam sobie zawróciłem w głowie i zahipnotyzowałem się pozytywnie. Przypadłością wszystkich wodników jest słomiany zapał, więc nie otwierajmy jeszcze tajemnych ksiąg, które mnie wchłonęły i które leżą otwarte dla każdego, poczekajmy, dajmy czasowi czas, nie spieszmy się. Póki co rozkwitła wiosna tej jesieni i choć jeszcze nie mogę biegać, to dusza cała dziękuje mi za to co mam. Często jest również smutno i przykro, ale potrzebuję tych uczuć. Moja rzeczywistość wygląda teraz tak właśnie:
(nie mylić ze zdjęciami)
-----------------------------------------------------------

Pilnując winnic w Pirenejach, Francja (sierpień, 2011).

------------------------------------------------------------

Dostałem kontuzji kręgosłupa na zbiorach gruszek w Holandii i przykuło mnie do pryczy na tydzień. Jakiś miesiąc po rozstaniu ze Stokrotką, która zamieszkała nad Jeziorem Genewskim. Kręgosłup bolał paskudnie, a kiedy już mogłem więcej chodzić i nawet unieść mały plecak, mój Kuzyn wziął mnie na plecy jak rannego żołnierza i wśród gwiżdżących kul przywiózł mnie do Polski autostopem z frontu Amsterdam. Jechaliśmy około 36 godzin i wesoło było jak cholera i bolało też. Teraz jest 13 dni później, włóczę się bez domu, i choć mnie to już męczy, czuję się znacznie lepiej. Pieniądze mi się kończą, przeżywam wspaniałe chwile, kilka dni temu BYŁ TAKI DZIEŃ, w którym Anioły śmieją się na potęgę!

Kuzyn i Strzała, Festiwal Roskilde, Dania (czerwiec, 2011).

Legendarna Christiania, moja ulubiona miejscówka, Kopenhaga (czerwiec, 2011)

----------------------------------------------------

Kiedy kolejna dziewczyna odchodzi...

...zaczynam chodzić po wodzie.

Holandia, Morze Północne (wrzesień, 2011).

----------------------------------------------------------

III Rzesza, złapany na stopa autobus z żeńską drużyną futbolową i pijanymi tatusiami (czerwiec, 2011).

Przez III Rzeszę przejechałem autostopem w tym okresie 7 razy:

Polska --> Szwajcaria

Szwajcaria --> Dania

Dania --> Polska

Polska --> Szwajcaria

Francja --> Polska

Polska --> Holandia
Holandia --> Polska

Mógłbym książkę napisać o niemieckich autostradach, kierowcach i stacjach benzynowych (ale nie napiszę:)

---------------------------------------------------------

Upadek z wierzby płaczącej, Wrocław (sierpień, 2011)

Każdy jest samotnym bogiem, a wszyscy cierpimy jednakowo. Smutek, złość, lęk, jest w każdym z nas, ale nie ma co panikować, lepiej nabrać dystansu-dyliżansu, bo to Wszystko i tak ma swój zajebisty SENS.

Na poważnie, kto nie zrozumie, nieważne

2011-09-11T21:59:00.003+02:00

Mam w sobie Człowieka, który nie czeka.

Mam w sobie Moc działania, która się Wam kłania.

Nie pokażesz mi rzeczy, która się nie rusza, bezustannie zmieniający się świat ja, świat ty, w ruchu bezruch, w ruchu nawet pani w kiosku ruchu.

Mam w sobie Człowieka o smutnej duszy, mam w sobie iskrę Radości, którą codziennie odpalam mokrymi od łez zapałkami. Cierpienie w każdym z nas, we mnie najbardziej, bo we mnie. Duszę szczęśliwą mam jak bańka mydlana pękająca z radości. Ach, tyle Radości w sobie mam!

W wędrówce swej(!) mijam (hej!) wielu poważnych, spieszą się no powiedzcie mi gdzie. Sunie powoli kondukt żałobny, a tak się za życia spieszył ów trup. Powoli we mnie mój Człowiek do Śmierci kroczy i godnie, dostojnie stanę u Wrót.

Mam w sobie Człowieka Pokory i Cierpliwości, który nie czekając na nic, ostrzy swoje kości na nic.

Mam w sobie zamknięty cykl ludzkiej egzystencji jak cały świat dookoła, trzymam się tego Koła. Cyklicznie krążą Uderzenia w nasze zamiary, cyklicznie krążyć będą i bez naszej w to wiary, choć kto wie tak naprawdę, a kto wie tylko na niby.

Mam w sobie jaźń, za którą stoi ojciec, pytałem Matki, gdzie kończy się ten ojciec? To Cierpienie właśnie nam nie pozwala, na to, na co chcemy sobie pozwolić. Obserwuję teatrzyk jaźni i przy-jaźni w kukiełkowej formie, Cierpienie ciągnie sznureczki, a dookoła śmiech na sali, bo lepiej weselić się niż płakać.

Mam w sobie Człowieka o wielkim Serduchu, którego Cierpienie świata urządziło orkiestrę w uchu. Dlatego nie ruszam się w bezruchu, tylko pójdę działać tam. Już niedługo.
Mam plan.

Pomidor z genem ryby, a Polak sledzia lubi....

2011-07-29T17:36:00.000+02:00

Dnia 27 lipca 2011 13:35 Fundacja ICPPC <biuro@icppc.pl> napisał(a):

> Szanowni Państwo,
>
> Dzisiaj pod Senatem w godz.8.00-13:00 odbył się protest pt. "GMO TO NIE TO! STOP GMO!" Protestujący wyrazili niechęć i brak akceptacji faktu, że 1 lipca posłowie PO i PSL przegłosowali nową Ustawę o Nasiennictwie, która otwiera Polskę na uprawy GMO (Genetycznie Modyfikowane Organizmy) oraz powoduje poważne ograniczenia dostępu do tradycyjnych/regionalnych nasion. Domagali się odrzucenia przez Senat nowej propozycji Ustawy o Nasiennictwie w jej obecnej formie oraz by Rząd RP NATYCHMIAST WPROWADZIŁ ZAKAZ UPRAW GMO wzorem innych krajów UE.
>
> UWAGA WAŻNE! Właśnie przed chwilą dowiedzieliśmy się, że Marszałek Senatu przełożył debatę i głosowania nad Ustawą o Nasiennictwie na jutro (czwartek, 28 lipca). JEST TO KOLEJNA MANIPULACJA w okół tej ustawy. Nie przeprowadzono konsultacji społecznych w tej kluczowej sprawie, dotyczącej każdego Polaka. Ignorowane są głosy tysięcy WYBORCÓW. Dodatkowo Rząd RP i większość mediów prowadzą akcję dezinformacji społeczeństwa, któremu wmawia się, że nowa ustawa nie pozwoli na uprawy GMO.
>
> DZIAŁAĆ TRZEBA TERAZ I KAŻDY Z WAS MOŻE ZROBIĆ BARDZO DUŻO. Mobilizujcie też swoich znajomych...
>
> Jedynie poprzez bombardowanie Senatorów żądaniami, aby odrzucili tę Ustawę o Nasiennictwie w obecnej formie możemy mieć nadzieję, że unikniemy katastrofy nieodwołalnego zakażenia naszego łańcucha pokarmowego przez GMO i odebrania przyszłym pokoleniom możności zdrowego, tradycyjnego jedzenia.
> Organizujcie pokojowe pikiety - zbieramy się jutro o 9:00 pod Senatem, w małych grupach, bowiem nie ma już czasu aby zgłaszać protest. Informujcie media. Zadawajcie pytanie: CZYJ INTERES REPREZENTUJĄ ZWOLENNICY GMO?
>
> PRZECIW GMO SĄ: IZBY ROLNICZE, KONWENT MARSZAŁKÓW, SEJMIKI WOJEWÓDZKIE, KOMITET OCHRONY PRZYRODY PAN, będący szeroką reprezentacją środowisk akademickich kraju, ZDECYDOWANA WIĘKSZOŚĆ POLAKÓW i EUROPEJCZYKÓW. CZYJ INTERES REPREZENTUJĄ ZWOLENNICY GMO?
> 9 krajów Unii Europejskiej wprowadziło zakazy upraw GMO chroniąc swoje rolnictwo i swoich obywateli... a w Polsce ciągle znajdują się zwolennicy tej niebezpiecznej i niesprawdzonej technologii...CZYJ INTERES ONI REPREZENTUJĄ?
>
> ŻĄDAJMY NATYCHMIASTOWEGO ZAKAZU UPRAW GMO.
> ŻĄDAJMY ODRZUCENIA nowej propozycji Ustawy o Nasiennictwie w jej obecnej formie. CZAS NA DZIAŁANIE TERAZ!
>
> Linki do materiałów źródłowych poniżej.
>
> Serdecznie pozdrawiamy,
> Jadwiga Łopata i Julian Rose

Najnowsze wiadomosci - TUTAJ

> http://www.icppc.pl/antygmo/2005/03/dolnoslaska-izba-rolnicza/
> http://www.icppc.pl/antygmo/2004/10/podkarpacka-izba-rolnicza/
> http://www.icppc.pl/antygmo/2005/10/konwent-marszalkow/
> http://www.icppc.pl/antygmo/strefy-wolne-od-gmo/wojewodztwa/
> http://www.icppc.pl/antygmo/2010/02/oswiadczenie-komitetu-ochrony-przyrody-pan-w-sprawie-uwalniania-do-srodowiska-organizmow-modyfikowanych-genetycznie-gmo-%e2%80%93-koniecznosci-moratorium-i-wielostronnych-badan/
> http://alert-box.org/petycja/
> http://www.youtube.com/watch?v=I6bUqbfOS1o

"Jaskinia pod zdechłym psem"

2011-07-20T13:42:00.000+02:00

Film ten powstał w 2007 roku. Dotychczas był prezentowany jedynie na festiwalach filmowych oraz na prywatnych pokazach. Zdobył nagrodę publiczności na Przeglądzie Kina Uffowego w Wodzisławiu Śląskim.
"Jaskinia pod zdechłym psem" przedstawia autentyczną historię pewnej andaluzyjskiej jaskini, w której mieszkałem przez około pół roku. Więcej na ten temat napiszę wkrótce. Tymczasem zapraszam na tę niecodzienną opowieść.

O tym jak pasikonik spotkal innego pasikonika

2011-06-20T15:42:00.001+02:00

Po kilkudniowej podrozy po polnocnej Italii, pasikonik ze Stokrotka dotarli w kraine Szwajcarskich zegarkow, gdzie aktualnie knuja niecne plany przemytu gigantycznej sakwy wypelnionej frankami na kontynent poludniowo-amerykanski. Sakwa wypelniona swajcarskimi frankami istnieje na razie w wyobrazni, ale rece gotowe sa do pracy, a czolo przygotowane na krople potu. Nie nalezy do najprostszych zadan wwiercenie sie w stalowo-kwadratowe szwajcarskie struktury, jednakze byloby mi nieslychanie smutno, gdyby zycie okazalo sie latwe.

Ale nie o tym chcialem mowic. Bedac jeszcze w trasie z "Sezonem na lwy", zahaczylismy z Kasia o Bieszczady. Jak kula sniegowa zaczely sie toczyc "przypadki", ktore wcale przypadkami nie byly, gdyz przypadki w ogole nie istnieja, za to istnieja sytuacje zaskakujace, nieprzewidziane, ktore wlasnie jak kula sniegowa, jedna po drugiej zaczely sie wydarzac, stwarzac, rzeczywistosc z szat powierzchownych okradac.

(Siekierezada)

Pan kierowca zlapanej okazji, pogubil sie na drodze (irytujaco jak w obrazek zapatrzony w dzipiesa), przejechalismy razem okolo 20km w nieznanym kierunku i kiedy juz sie zatrzymal w wiosce, aby zapytac miejscowych, traf chcial, ze zatrzymal sie przy karczmie "Siekierezada". Wysiedlismy z auta i po pietnastu sekundach natknelismy sie na miejscowego barda z gitara, ktory jak sie pozniej okazalo, wcale miejscowy nie byl, choc chyba bardzo chcialby byc. Usiedlismy pod parasolami Siekierezady, gdzie w towarzystwie bieszczadzkich aniolow, sluchalismy zwalajacej z nog poezji spiewanej przez Wojtka. Nigdy nie zapomne wyrazow twarzy miejscowych pijaczkow (aniolow), zamyslonych, odplywajacych lodziami w przestrzen niespokojnego smutku jesieni...choc to wiosna byla...

Kiedy Wojtek skonczyl grac, zapytalismy go jak go mozna znalezc w internecie. Okazalo sie, ze Wojtek jest PASIKONIKIEM i prowadzi strone: WWW.PASIKONIK.ART.PL !!!!!!

(pasikonik pisze dedykacje wierszem)

(Siekierezada)

Toz to byla niespodzianka! Spotkaly sie dwa pasikoniki w Siekierezadzie! Kolejne dwa dni spedzilismy razem, chodzac po gorach i dolinach. Wojtek pasikonik jest znany w calych Bieszczadach, chodzi, spiewa i gra na gitarze, sprzedaje swoje poezje i wszedzie witany jest z serdecznoscia. Byl nam wspanialym przewodnikiem, dzieki pasikoniku!

(Siekierezada)

W drodze na Polonine Wetlinska pod jednym sklepem spotkalismy Podgrzybka. Pasikonik wyciagnal gitare i spiewal, znow zatanczyly liscie na drodze. Kiedy Podgrzybek zobaczyl butki Stokrotki, w ktorych wybiera sie w gory, zdjal swoje nowe buty i... dal je Kasi! To nie przypadek chcial, ze mieli ten sam numer buta. Podgrzybek (aniol) nie robil z tego powodu zadnego szumu, ot tak, jakby poczestowal papierosem. To bylo NAPRAWDE UDERZAJACE! Byc moze nawet pasikonik umiesci te magiczna chwile w ktoryms ze swoich wierszy... kto wie?

Nie pozwole sobie nie przytoczyc jedna z piosenek pasikonika. Nie ukrywam, ze wybor trudny, gdyz wiele z nich ma ta Iskre, co porusza natchnienie. Nie ukrywam tez, ze wybralem ta, ze wzgledu na konika polnego.

urodzinowy blues

mialo byc glosno transporter piwa

czekal schlodzony na gosci

stol od wyzerki prawie sie zginal

pies nawet koty zaprosil

mialo byc hucznie sasiad zza sciany

wyjechal wczoraj wieczorem

muza tu takze miala sie zjawic

nucic o jutrze za dolem

mialo byc - mialo - noc szuka zguby

gosci jak nie ma tak nie ma

w kacie gitara spuscila struny

tylko moj pies kotom spiewa

chwile posiedze z lustrem przed soba

skoncze melodie samotne

oczy zamykam - juz mysli wschodza

czarne jak widok za oknem

pijanym krokiem odwiedze katy -

do drzwi juz trafic nie umiem

czy mnie odwiedzi choc konik polny

zanuci piosenke co lubie

w ostatniej puszce odnajde cisze

przynajmniej z nia porozmawiam

koty juz poszly - ja palce licze

i lustro tez nie chce gadac

Wzruszenia łzy ronią również lwy...

2011-06-03T00:36:00.002+02:00

Pasikoń ledwie żywy, z do kolan wywieszonym jęzorem, dobrnął do końca trasy i padł. Długo leżeć nie będzie, choćby nawet mu się należało, to jednak do zrobienia wiele, czasu jak zwykle za mało, a siwiejący wiatr skał kruszyć nie przestaje.

Z miesięcy dwóch niezakłopotane dane:

- 31 pokazów w 24 miastach Polski,

- 31 imprez w 24 miastach Polski,

- 6095km przejechanych autostopem (wydaje się niewiarygodne? wystarczy policzyć:) (tylko 3 razy przejechałem się ciuchcią pkp),

- najliczniejsza publiczność - JAROCIN - ponad 200 osób,

- standard - 30-40 osób,

- najmniej - 6 osób (KŁODZKO), (ale było fajnie!)

- najweselsze puby w Polsce (wg pasikonia):

ŻESZUFF ("Remont")
KRAKÓW ("Artefakt-cafe")
EŁK ("Smętek")
GDAŃSK ("Szafa")
PIOTRKÓW TRYBUNALSKI ("Spirala")

- najmocniejsze ekipy:

ŻESZUFF, AUGUSTÓW, WODZISŁAW ŚLĄSKI, PIOTRKÓW TRYBUNALSKI,

- najpiękniejsze kobiety:

ŻESZUFF, KONIN (olaboga!),

- rekordziści: P.A.L.PAPIER ( byli na 6 pokazach)
AGATA! (była na prawie 5 pokazach)

NALEŚNIK (na 4 pokazach)

STOKROTKA (około 15 pokazów:)

PASIKONIK (31 pokazów, nie chwal się),

- a na samym końcu polskich miast, leży sobie snobistyczny POZNAŃ.

I gdzie ta praca...?

Do majowej trasy dołączyła do mnie Stokroć.

Ach, jakie to romantyczne! Stokrotka z pasikonikiem na majówce, ach!

W drodze do Suwałk złapaliśmy... Niemca!

Yoyo jechał wielką cieżarówką-domem dookoła Bałtyku. W Polsce po raz pierwszy. Z podróży po Europie znał wielu polskich punków i spodziewał się, że w Polsce pozna ich jeszcze więcej...

Yoyo przejechał szerokość Polski i nie spotkała go żadna przygoda, nie poznał żadnych Polaków. Do czasu, kiedy na mazurskiej drodze stanęliśmy my:)

O ironio! Noc spędziliśmy u Niemca w ciężarówce, zaparkowanej nieopodal głównego deptaka w Suwałk-ach! Myślę, że Yoyo nigdy nie zapomni akcji z naleśnikami w barze mlecznym. My na pewno też nie:)

Suwalskie ploteczki.

Do zatrzymywania aut, używaliśmy niewidzialnej tarczy z Energii Miłości.

Wschód Polski jest zupełnie inny niż zachód Polski. Dla przykładu (nieco absurdalnego, ale niech będzie) w każdym miasteczku na wschodzie jest pełno lodziarni, do których stoją kolejki ludzi! Ulice mogą obumierać na pustkę, ale przy lodach zawsze jest pełno lodziarzy!

Na chwilunię zahaczyliśmy też o Biebrzański Park Narodowy, gdzie występuje gatunek Zebry Donikąd.

W Augustowie nie mieliśmy szans. Ekipa wzięła nas do siebie i upoiła:) Bawiliśmy się do rana, hulaj dusza!

Bawiliśmy się tak dobrze, że aż zapomnieliśmy ze sobą wziąć naszego didgeridoo...

W "Spirali" w Piotrkowie Trybunalskim Stokrotki już nie było. A my rozmawialiśmy po projekcji w Ciemności:)

Załogę z Piotrkowa trzeba odwiedzić! Tworzy w "Spirali" zarąbisty klimat!

Ponad 6000km na stopa po Polsce:)

A oto i Łódź

W Poznaniu nocowałem w domu u kumpla, który jest vice-mistrzem Polski w... malowaniu na kawie!

Dla mnie jest mistrzem parzenia kawy z przepięknymi malowidłami. W ogóle to Gaca posiada ogromną wiedzę o kawie. Naprawdę umie ją robić. On kocha kawę. Zresztą cały czas gada o kawie:)

Gaca nie jest poznaniakiem, pochodzi ze Szczecinka:)

A na jesień zamierza otworzyć kawiarnię w Poznaniu, także w Jego imieniu zapraszam miłośników kawy najpierw na filmik. KLIK.

Ta moja dwumiesięczna trasa po Polsce...
To naprawdę było coś niesamowitego...Dziękuję wszystkim za wsparcie, za radość i śmiech. Za gościnę przepiękną, najprawdziwszą polską gościnę. Za słowa mądre i głupie, za wszystkie życzenia, które się spełnią. Za inspirację do dalszego tworzenia. Za wartości, dla których żyję, i które nie zostały podważone lewarkiem polskiej rzeczywistości. Śmiejmy się, dużo śmiejmy się! Dziękuję, że działacie, że tworzycie, że nie siedzicie przed telewizorem! Dzięki Wam spojrzałem inaczej na Polskę, widzę teraz kwiaty rozbrzmiewające na polskiej łące! Przyszłość należy do Nas i nic tego nie zmieni! Pamiętajcie kochani o Matce Ziemi. Dziękuję za ten Czas!

MAJOWA TRASA PROJEKCJI FILMOWEJ

2011-05-08T21:24:00.007+02:00

Pasikoń ze Stokrotką na Lwie ruszają w kolejną trasę po Polsce!
Nie wszystkie projekcje są potwierdzone, nie wszystkie terminy ustalone, więc będziemy na bieżąco informować o zmianach i dopisywać kolejne miejsca, w których uda się zorganizować pokaz.
Póki co ruszamy na pewno tutaj!

9 V - ŚWIECIE - Oksir, godz. 19:00
http://oksir.com.pl/product,pl,sezon_na_lwy,319.html

10 V - GDAŃSK - Szafa Caffe, godz. 19:00
http://cafeszafa.pl/

12 V - SUWAŁKI - Ogród Letni Rozmarino, godz. 20:00
http://www.rozmarino.pl/

13 V EŁK - Pub "Smętek", godz. 20:00

http://www.smetek.pl/dzial-grane

14 V - BIAŁYSTOK - Herkulesy, godz. 22:00

http://www.herkulesy.pl/index.php/home

16 V - OLSZTYN -Knajpa Wczorajszego fasonu Pozytywka, godz. 20:00
http://www.facebook.com/pages/Pozytywka-knajpa-wczorajszego-fasonu/168069956537792

17 V AUGUSTÓW - pizzeria - pub "2 światy", godz. 20:00

http://www.2swiaty.pl/

18 V - WARSZAWA - PracoVnia, godz. 21:00
http://pracovnia.pl//index.php?option=com_content&task=view&id=373&Itemid=1

19 V - KRAKÓW - Śródmiejski Ośrodek Kultury, Lamelli, godz. 18:00
http://www.lamelli.com.pl/podstrona.php?str=1_1

25 V - KATOWICE - Kultowa, godz.20:00
http://www.kultowa.pl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=39&Itemid=97

27 V PIOTRKÓW TRYBUNALSKI, Pub "Spirala", godz 22:00
http://www.facebook.com/pages/Pub-Spirala-Blues/136720973064007?sk=info#!/pages/Klub-Spirala/170653192952664

28 V ŁÓDŹ - Naisadownia Stara Szwalnia, godz. 19:30

http://www.facebook.com/staraszwalnia

29 V - POZNAŃ - U Bazyla, godz. 21:00
http://ubazyla.pl/index.php

Zapraszam wszystkich i nikogo też:)

Bezrobotny pasikoń na wakacjach

2011-05-07T02:02:00.001+02:00

Takie to wakacje, że nic zaplanowanego się nie udało, ale spontaniczność na szczęście nas kocha.

Po setkach mejli, telefonach, setkach godzin spędzonych w internecie organizując pokazy, po 16 projekcjach filmowych i podróży przez całą Polskę, po codziennym poznawaniu nowych, ciekawych osób, po codziennych imprezach i spotkaniach z różnymi ekipami w różnych miastach, po tysiącach opowieści ze wszystkich lądów, nadszedł urlop dla bezrobotnego pasikonia i należyty WYPOCZYNEK! Zaplanowałem więc spływ starym 25-letnim pontonem rzeką Parsętą, razem z moim najlepszym najstarszym i najdłuższym przyjacielem Strzałą.

Spływ miał trwać kilka dni, ale trwał pół godziny tylko, bowiem nasz niezniszczalny ponton trafił na niemiecką gałąź, która przebiła mu strukturę, zmieniając nasze plany na zawsze.

Trafiłem na działkę nad jeziorem, która należy do pana Jurka - kumpla matki narzeczonej mojego kuzyna i tam zaczekałem na Stokrotkę. W czasie nieudanego spływu Parsętą, Stokrotka żegnała się z Wrocławiem, wyprowadziła się od Hiszpanów i w końcu przybyła na Pomorze.

Pasikoń zajada kiełbasę (coby nie było wątpliwości o pasikoński wegetarianizm:)

Ruszyliśmy ze Stokrotką w stronę Borów Tucholskich i wylądowaliśmy na samym krańcu Kaszub. W miejscowości Brusy spotkaliśmy miejscowego rzeźbiarza, artystę i filozofa Józefa Chełmowskiego, którego ogród naprawdę warto odwiedzić. Rzeźbione ule pełne śpiących jeszcze pszczół, obrazy, witraże, kolekcje starych sprzętów, cała ta chatka razem z osobistością Gospodarza... ech, sam nie wiem co napisać...przepiękna pasja, dziesiątki lat pracy, Miłość i Śpiące Pszczoły.

Zapraszam do ogrodu pełnego rzeźbionych uli. Muszę dodać, że zamieszczam jedynie cząsteczkę tego Piękna, które pan Józef tworzy...

A i Kasia Stokrotka coś dla siebie znalazła:)

Później trafiliśmy na kurhany Gotów i kamienne kręgi... Było ich dużo (miejscowość Odry oraz Leśno), kroczyliśmy wśród cmentarzysk, było zimno (majowe śnieżyce), któryś z Duchów przyczepił się do mnie. Stokroć świadkiem, że musiałem z Tym się uporać. Bardzo energetyczne miejsca starych obrzędów, aż by się chciało zrobić ognisko i potańczyć nago dookoła...

Żeby było śmieszniej, Niektórzy nazywają kurhany i kamienne kręgi "zwykłymi kupami kamieni".

A nieopodal kamieni w lesie była Elipsa...

I Naładowana Dobrą Energią Stokroć Wszem i Wobec.

Trochę piechoto-stopem

Aż w końcu dotarliśmy do Galerii "Oczko", którą prowadzi Sławek - Duch Prawdy. Człowiek ten ujrzał Światło, podążył ku Niemu i dostąpił Objawienia. Wystarczy kliknąć.

Zamieszkaliśmy u Niego na Jedną Noc.

Jego Gospodarstwo znajdziecie pytając o Galerię "Oczko" w wiosce Męcikał. Sławek zaprasza Wszystkich, którzy chcą zrobić Coś ciekawego i szukają Odpowiedniego Miejsca.

Następnego dnia odwiózł nas swoim trabantem do Chojnic.

No i świat jest Piękny!

i chuj:)

Lwy też potrafią pływać

2011-04-25T15:17:00.001+02:00

Tak to mniej więcej wyglądało w kwietniu, zakręcona trasa! Ja za 20 minut znikam na dwa tygodnie z pontonem na rzeki i w lasy, ale powrzucam kilka zdjęć najsampierw z trasy lwiastej - grzywiastej.

Toć to Sukces był i Dusz tyle, że ach! Porwanych za sobą, inspirujące lwie powieki roznieciły Ogień na wieki, i kilometrów autostopem pomiędzy miastami i Radości końca nie widać! A każde miasto Jedno, Ekipa, Załoga i Publika, dziękować dziękować, będziemy sobie dziękować, kochani! Jak żeście pasikonia ugościli, jak żeście go nakarmili i przyjęli do swych domostw, niech Wam Bóg dobry w małych lwiątkach wynagrodzi! Wdzięczności i Radości tańczą na Nieboskłonie!

Pasikoń i Pitek i Stokrotka i Agata w Kłodzku po projekcji (ale kurde oficjalny podpis)

Rzeszów i niezmordowany Pub Remont! To miasto jest GENIALNE!

Tak mniej więcej wyglądało opracowywanie trasy kwietniowej w marcu (kilka godzin dziennie przed kompem, setki mejli, telefonów i nowych kontaktów)

Z Rzeszowa na lwa wsiadła Dębosz Malarka i pognaliśmy razem do Kielc i Krakowa!

Poznań i zajebiaszcza miejscówka "W starym kinie"

Kraków, Klub Artefakt, ktorego polecam wszystkim obserwatorom codzienności:)

(Helmut! Twoje zdrowie!)

Impreza pod Rzeszowem, Boguchwała, czyli JAK SIĘ PIJE TU NA WSCHODZIE!

Z Warszawy do Gdańska następnego dnia po pokazie, zabrałem się z Agatą, którą poznałem na pokazie w Kotlinie Kłodzkiej:)

Rafał Majewski zmontował filmik ze spotkania w Łodzi

Naleśnika poznałem osobiście w Gdańsku! Po projekcji ruszyliśmy rajdową Mazdą do Szczecina, a dnia następnego do Poznania! To były piękne dni, Naleśnik!

A teraz Lwy i Pasikoniki odpoczną sobie w wodzie i lesie i na łące:)

A w maju....:)

KALENDARZ PROJEKCJI FILMU

2011-03-24T22:29:00.016+01:00

W całej Polsce ryczą Lwy!

06.04. WARSZAWA, Kino Lab, Ekran Otwarty, godz. 20:45
http://www.kinolab.art.pl/film.php?id=3528

07.04. GDAŃSK, Klub "Santa Fe Burrito", godz. 19:00
http://www.santafebar.com/o_nas.html

08.04. SZCZECIN, Pub "Pivaria", godz. 19:30
http://www.pivaria.pl/
http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=309080372134&v=wall

09.04. POZNAŃ, Klub "W starym kinie", godz. 20:00!!!
http://www.wstarymkinie.pl/

12.04. OSTRÓW WIELKOPOLSKI, Klub "Fanaberia", godz. 20:00

http://fanaberia.art.pl/imprezy,Podroze-Po-Swiecie-Sezon-na-lwy,67.html

13.04. KONIN, Klub "Musztarda", godz. 20:00

http://www.facebook.com/pages/Sezon-na-Lwy/168032899907052#!/musztardaclub?sk=wall

14.04. LUBLIN, kawiarnia "Spółdzielnia Cafe", godz. 20:00
http://www.spoldzielniacafe.pl/

15.04. ŻESZUF, Pub "Remont", godz. 20:00
http://www.facebook.com/pages/Remont-Pub/176872759018401

17.04. KIELCE, Pub "Tunel", godz. 20:00

18.04. KRAKÓW, Pub "Artefakt cafe", godz. 20:00
http://artefakt-cafe.pl/

19.04. WROCŁAW, Klub "Bezsenność", godz. 20:00
http://www.bezsennosc.wroclaw.pl/index.php?go=page&id=1

TRAILER "SEZON NA LWY"

2011-03-23T08:09:00.000+01:00

JAK MONTUJE SIĘ FILMY?

2011-03-18T21:03:00.002+01:00

Przed powstaniem Wszechświata panował Chaos – głosi jedna z Teorii. I choć wcześniej wyobrazić sobie tego nie potrafiłem, tak teraz o Chaosie powiedzieć mogę już wiele. (Trwanie w Chaosie daje nawet pewne uwarunkowania).

Miałem być w Polsce tylko miesiąc. Tak wstępnie zakładałem. „Zmontuję film, zorganizuję premierę w jarocińskim kinie, wydam płytę i pojadę stopem do ciepłego kraju”. Czasu mało, do zrobienia wiele, a ja zacząłem od końca. Ustawiłem się z terminem premiery na 28 grudnia, w kinie „Echo”. Czyli miałem około 4 tygodni na powtórne przejrzenie materiałów nagranych w Ameryce Południowej (wiele, wiele godzin materiałów), wybór najlepszych scen, dobór odpowiedniej muzyki, przetłumaczenie dialogów, stworzenie animacji, dogranie narratora, edycję dźwięku, złożenie wszystkiego w całość (po raz pierwszy w profesjonalnym programie edycyjnym), konwertowanie do odpowiednich formatów, znalezienie sponsora, zaprojektowanie i wydrukowanie plakatów, rozwieszenie plakatów, wytłoczenie stu płyt DVD, zaprojektowanie i druk stu okładek na pudełka, zapakowanie wszystkiego w całość i ogarnięcie imprezy w kinie. Uff.

Odpowiedniej muzyki szukałem od ponad roku. Od znajomych artystów przez ogłoszenia w necie. Kiedy w lutym 2010 pracowałem jako ankieter OBOP-u, natknąłem się na innego ankietera Damiana Czajkę. W przerwie puścił mi z telefonu fragment swojego utworu i już wiedziałem, że to jest to. Na 3 tygodnie przed premierą przesłał mi kilka kawałków i oniemiałem. Damian jest autorem 70% muzyki „Sezonu na lwy”.

Choć pewne fragmenty filmu zostały przetłumaczone wcześniej, to jednak ważne sceny (Góra Srebra Potosi) dalej czekały na tłumaczenie. A moja tłumaczka milczała (milczący tłumacz).

Trzeba było zorganizować plakaty. Z wielkiej awersji do grzebienia, co jakiś Czas powstaje w mojej czuprynie dred o różnych kształtach i właśnie nadszedł czas go rozplatać. Zajęła się tym stara kumpela Magda Kocłajda. A że widzimy się rzadko, nie wiedziałem, że Magda bawi się grafiką komputerową i powstał plakat. Jeszcze wcześniej byłem w redakcji zaprzyjaźnionej „Gazety Jarocińskiej” i objęli patronat medialny premiery (czyli że wydrukują plakaty). Nocami montowałem film. Powoli, chmurzaście z pasją. Czasem przez całą noc pochylałem się nad dwoma minutami sceny. Tłumaczka dalej się nie odzywała. Szymon również znalazł trochę Czasu i słał z Boliwii swoje zdjęcia w dużej rozdzielczości (zajęło to ponad dwadzieścia godzin). Karol Górski przeprowadzał ze mną wywiad dla „Gazety Jarocińskiej” i od razu pożyczyłem od niego dyktafon, aby dograć do filmu głos narratora. W tym samym Czasie zmontowałem około 10 filmików pt. „historie nieopowiedziane”, z czego ukazało się dotychczas siedem na moim blogu. Kiedy zacząłem wysyłać mejle do firm z krótką notką o sobie i zapytaniem o sponsoring wydania stu płyt DVD, nie minęło dużo Czasu (pół godziny), kiedy sponsor się odezwał. Spotkaliśmy się na kawie i ustaliliśmy szczegóły. Gość miał pieniądze i był żywo zainteresowany.

Montowanie pełną gębą, po piętnaście godzin na dobę. Tworzenie dawało mi silnego „kopa” pozytywnej energii. Choć bolały plecy i oczy (okulary zostały w Norwegii). Wszystko się działo czysto w duchu pasikonizmu – był termin premiery, był patron medialny, był sponsor, wisiały plakaty, pisali w gazecie, informowali w internecie, a filmu jeszcze nie było. W Czasie montowania poznałem możliwości nowego profesjonalnego programu – szok! A i utrudnienia, bo wersja programu angielska. Nie zgadzały się formaty i po renderowaniu projektu rodził się plik AVI o obrazie kwadratowym zamiast prostokątnym. Jak to zamienić w opcjach, renderować i skonwertować, żeby wyszło dobrej jakości i nie za duże? To był największy koszmar przy montażu – tak się wydawało na tamten Czas, ale przyszło gorsze... WIRUS! Drugi komputer, ten z internetem, padł...! (Działałem na dwóch komputerach – laptopie i stacjonarnym). Jakiś paskudny, złośliwy wirus przyszedł, mrugnął okiem, i tak nafajdał, że maszyna już się nie chciała obudzić. O rany! Na tydzień przed premierą! Pędraki zarażone, ja ratowałem projekty! Zapasowych kopii nie było nigdzie! Dobrze, że jakiś Czas wcześniej kupiłem za ostatnie pieniądze duży dysk zewnętrzny. Przyszedł pocztą dzień przed wirusem. Zgrałem więc na niego „Lwa” i pobiegłem do lekarza. I mówię tu o Czasie Świąt Bożego Narodzenia. Plakaty rozwieszałem po drodze, a tłumacz milczał. Spałem codziennie krócej, aż zszedłem do czterech godzin snu na dobę.

W końcu tłumaczeniem scen z kopalni Potosi zajął się Szymon wraz ze swoją dziewczyną Boliwijką Gabichą Gemio. Tekst przybył z Boliwii w Czas wigilii. Z internetu korzystałem u kuzyna sąsiada. Biegałem do niego co chwilę i w końcu, widząc ten Chaos, został moim menadżerem. Moja rodzina wyjechała na święta, ja zostałem sam i dalej montowałem. Ostatnie sceny, sceny z Diabłem, edytowałem dokładnie w wigilię i pierwsze święto! Zamiast siedzieć przy rodzinnym stole, siedziałem z Tio sam na sam! Znalazłem jeszcze odrobinę Czasu na rozwieszenie wystawy moich zdjęć z podróży w holu kina „Echo”. A kiedy na chwilę wpadłem do kuzynki, aby skorzystać z internetu, jej synek Staś akurat zaczął chodzić. Już nie będę wspominał o rozterkach finansowych, emocjonalnych, o setkach telefonów i mejli oraz o grypie żołądkowej, która ścięła mnie z nóg na jeden dzień. Potem został już tylko Czas na zamknięcie całości filmu w jednym niedużym pliku o dobrej jakości oraz na płycie DVD. Nie udało mi się... Powstała co prawda wersja na płycie DVD, ale o słabszej jakości obrazu. Choć sponsor i tak przestał odbierać telefony. Ostatnia wersja filmu na premierę powstała w Czas - na godzinę przed seansem...

Taki właśnie panował Chaos tuż przed rozpoczęciem Wszechświata.

Wszystko jest OK!

2011-03-14T15:22:00.000+01:00

Pierwszy raz wrzucam na bloga nie swój filmik. Uważam jednak, że naprawdę warto to zobaczyć

i pomyśleć...

WYCZESANA GRZYWA PASIKŁONIA!

2011-03-07T17:47:00.003+01:00

Ale siła! No nie mogę, no! WROCŁAW RZĄDZI! Pokaz na CRK udał się wyśmienicie, publiczność wyła ze śmiechu, a pasikoń w kącie szczerzył kły! Naprawdę wspaniała publika! Zapowiadam więc, że nie będzie to ostatni pokaz we Wrocławiu, już organizuję następny. I zrobię wszystko, aby następnym razem nie zabrakło krzeseł i projekcja nie opóźniła się:)

Dziękuję wszystkim, którzy kupili ode mnie film na dvd, jest to wspaniała podzięka za długi czas ciężkiej pracy. Proszę jeszcze napiszcie, co myślicie o filmie, skomentujcie moje dzieło, to dla mnie bardzo ważne! Każda opinia się liczy (dla mnie jako autora i dla tych, którzy jeszcze nie widzieli filmu)!

Wrocławska premiera "Sezonu na lwy"!

2011-02-25T19:09:00.003+01:00

Ha! I stało się. Rzekło się słowo, że będę robił darmowe projekcje w różnych miastach. Dlaczego miałbym kłamać? Albo nie dopełnić słowa czynem? Nie widzę ku temu powodów! Pamiętajcie: bimbania nigdy nie za dużo! Choć pasikońskie bimbanie niewiele wspólnego ma z się obijaniem.

Indywidualiści! przybywajcie tłumnie 5 marca w Centrum Reanimacji Kultury we Wrocławiu odbędzie się projekcja filmu "SEZON NA LWY"! Szczegóły TUTAJ, a ja zmykam do Koltinki Kłodzkiej na chwilę:)

NIE POZWÓLMY ROZEBRAĆ TEJ SZOPY!

2011-02-16T22:30:00.005+01:00

Piszę o tym raz jeszcze, gdyż sprawa wcale się nie przedawniła. Szopa Waldemara Deski (znany muzyk, współzałożyciel zespołu DAAB) to przepiękna w swej prostocie, ekologiczna chatka, w której Waldek mieszka wraz z żoną. Sam mam zamiar zbudować coś bardzo podobnego, choć na pewno nie w tym kraju. Prawo polskie jest chore i to jest fakt (kto temu zaprzeczy?). Urzędasy nakazały rozbiórkę tej niesamowitej chatki, bo... nie ma papierka! Administracyjna szmira chce wyrzucić Waldka z Jego domu! Deska rozpoczął walkę z bezsensownym prawem budowlanym, która przerodziła się w walkę o Wolność i Godność człowieka. Popieram ją całym swoim serduchem!

Urzędasy w Polsce to wielka kupa, a w kupie siła. My też możemy im zrobić kupę. Namawiam do zapoznania się z tematem, porozsyłajcie petycję po znajomych, umieszczajcie linki, namawiam do działania, nie do wiecznego narzekania.

Całej prawdy dowiecie się TU.

Panie Waldku Pan się nie boi!!!

I zapraszam na "historie nieopowiedziane 7"

Z niejednego pieca chleb je je je

2011-02-12T17:45:00.010+01:00

Tak, to prawda. Zostałem piekarzem i codziennie wczesnym rankiem wypiekam ciasteczka, bułeczki i chlebek. Pracownicy z piekarni nie wiedzą kim jestem, dlatego zapewne wydaję im się dziwny... Bardzo rzadko przecież uczestniczę w "zwyczajnym" życiu. Nie przywykłem do przebywania z ludźmi, z którymi nie mam ochoty przebywać, ani do pracy w nadwiślańskim kraju...

Przygniatająca betonowa dżungla, szarość ulic i twarzy, wymęczeni problemami ludzie, hałas, spaliny i zimno - nie sprzyjają pogodzie ducha. W szczególności te smutne Twarze, pełne frustracji, żalu i gniewu. Jakby dane im było w jednej chwili ujrzeć całą podłość świata i nigdy nie umiały tego zapomnieć. Zmartwione twarze jakby myślały tylko o tym, żeby nie wydarzyło się nic gorszego. Wszechobecna małość, wstyd, przygarbienie, oczy wbite w chodniki pełne psich kup. Głowy do góry podnoszą dresiarze w bramach, "ponad Śląskiem tylko niebo". Tydzień temu złamali nos małej blondynce pod sklepem, mojej koleżance z pracy. Ludzie z piekarni są wkurzeni, zrzędzą i biadolą. Będą mieli przecież więcej roboty.

A jednak Wrocław to jedno z najciekawszych miast Polski. I najcieplejsze. Zasypane koncertami, jest z czego wybierać! Pełno wielorakich warsztatów, kursów, tańców, wygibasów, projektów, wydarzeń, akcji i reakcji! Mnóstwo studentów panoszy się po knajpach, a i imprez dobrych nie brakuje.
Tyle że ani ja, ani Stokrotka, na imprezy nie chodzimy (nastał Czas Odpoczynku od hulanek), na kursy nie uczęszczamy (brak gotówki), Kasia tańczy na Warsztatach Ciszy, a Misiek kończy projekt "Sezonu na lwy". Za drzwiami naszego mieszkania znajdujemy ukojenie... Przede wszystkim odpoczynek od świata i chaosu. Oboje odnajdujemy się teraz w poszukiwaniach Harmonii, wędrujemy do źródeł... Zaleciało banałem, bo i słowa bywają ubogie. Tak, zapadliśmy w towarzyski sen zimowy, by naładować baterie przed Wyprawą w Nieznane. Po 2 zimnych miesiącach w malutkim namiocie w Norwegii i 5 tygodniach spędzonych w małej Mazdzie w Szwajcarii, nareszcie mamy wielki pokój z wielkim łóżkiem we Wrocławiu! Prawdziwym łóżkiem, nie materacem! Mamy piec kaflowy i drewno, kuchenkę na gaz, warzywa, zioła i przyprawy.

Mieszkamy z dwoma Hiszpanami w wysoko sufitowej kamienicy, w labiryncie pięknych, starych kamienic, która każdego dnia odsłania nam swoją różnorodność. W sąsiedztwie mieści się piekarnia z tradycyjnie wypiekanym chlebem, bez spulchniaczy i ulepszaczy (nie to, co ja wypiekam), mięsny z mięsem bez konserwantów (zrobionym ze zwierząt karmionych naturalnymi paszami), maleńki, pachnący warzywniak z miłą babcią, a i jajeczka ze wsi kupić można, bez żadnych kodów na skorupce, przepyszne naprawdę lubię te jajka.

I o to chodzi i o to chodzi

2011-01-22T14:18:00.015+01:00

Jesteście naprawdę wspaniali!!! Od czasu premiery (choć nie tylko) dostaję mnóstwo pozytywnych wiadomościi i wzruszających listów... Staram się odpowiedzieć na każdy z nich, ale występują problemy natury technicznej, gdyż wciąż brak mi stałego dostępu do internetu...ech.

Zdjęcie wykonał Strzała z Aśką, gdzieś w Azji.

W każdym razie wciąż pracuję nad udoskonaleniem dźwięku i jakością obrazu w filmie, nad wydaniem płyt DVD (co okazało się trudniejsze, niż myślałem), nad promocją filmu (TAAAAK!!! Sezon na lwy po raz pierwszy na fejsbuku! ), oraz nad sprawami fizycznymi, czyli skąd wykołować kasę na czynsz? (pasikoń ze Stokrotką zamieszkali we Wrocławiu). Tymczasem gwoli kontynuowania pasikonikowatych przygód odsłaniam: Historie nieopowiedziane 6.

Sezon na lwy!

2010-12-30T12:57:00.011+01:00

28 grudnia odbyła się premiera mojego filmu "Sezon na lwy". Było pełne kino, mnóstwo przyjaciół i znajomych, atmosfera luźna i radosna. Pięknie! Film zrobił furorę, bo takiego filmu jeszcze w Polsce nie było:) Niedługo będzie dostępny na płytach DVD.

Bardzo dziękuję wszystkim obecnym na premierze i proszę jeszcze o ewentualne opinie i uwagi dotyczące filmu! To mega ważne dla mnie (ostateczna wersja DVD powstanie 1 stycznia), co mogę jeszcze podreperować, coś zmienić z lektorem, z dźwiękiem, obrazem każda opinia na wagę złota! Także piszcie w komentarzach co i jak. Ci co byli w kinie, już wiedzą, iż "Sezon na lwy" tworzę na wariackich papierach, a ostateczna wersja premierowa powstała na godzinę przed seansem:)

Na razie niewiele tutaj napiszę, bo mam problemy z komputerem i internetem (ktoś się zna na połączeniach netu z Vistą?) i korzystam nie u siebie (a gdzie jest u mnie?).

Teraz dopiero się zacznie! Projekcje, wyjazdy, promocja i nowe ciekawe projekty. Jest mnóstwo pomysłów! Szymon już się mocno w to wkręcił, a i pociągniemy za sobą wielu ciekawych indywidualistów!

OGŁASZAM SEZON NA LWY ROZPOCZĘTY!!!!

Jutro premiera filmu!

2010-12-27T15:35:00.002+01:00

Urwanie głowy mam z tym filmem. Jednak wszystko pięknie się układa i jutro, 28 grudnia w Jarocinie odbędzie się premiera mojego filmu "Sezon na lwy", czyli pełnometrażowy film z Ameryki Południowej. O czym on jest to naprawdę trudno powiedzieć. Jedno jest pewne: czegoś takiego Polacy jeszcze nie widzieli! Zapraszam 19:30 kino "Echo" Jarocin!

Dnia czwartego w domu Jego

2010-12-14T15:26:00.018+01:00

Husam Ahmed miał łeb do interesów. Wiedział jak z tej podrzędnej knajpy zrobić najlepszą dyskotekę w mieście Bo. I posiadał również kapitał. Zaczęła świtać mu myśl o krótkim wypadzie do taniej Polski. Po żonę, lasery do knajpy i trzy psy Collie (typu Lassie). Nigdy tam wcześniej nie był, a teraz miał niepowtarzalną okazję. Weźmie nas za przewodników i tłumaczy, znajdziemy mu odpowiednią kobietę, pomożemy mu kupić około dziesięciu laserów na dyskotekę oraz młode (ale nie małe) pieski Collie dla swoich dzieci. Tak to z jego strony wyglądało.
Nam to też pasowało. Tak zupełnie niespodziewanie na kilka dni w Polsce, no dlaczego nie? Jeżeli mamy pracować przez całą dłuuugą zimę w Norwegii, to należy się zaopatrzyć w książki, filmy i ciepłe skarpetki! Choć do końca nie byliśmy pewni, czy chcemy zostać z tym człowiekiem tak długo. Czuliśmy się tam paskudnie. Ale to dopiero początek dnia czwartego.
Szukaliśmy odpowiednich połączeń lotniczych z Polską, ale szybko zrezygnowaliśmy, gdyż na pokład samolotu nie wolno zabierać psów.

Kiedy malowałem ściany restauracji, Stokrotka wyszła z Husamem na papierosa. Zapytała go czy nie lepiej byłoby jechać do Polski autem. Można by zabrać więcej rzeczy ze sobą, a i z psami nie będzie problemu. Husam odpowiedział, że jeżeli ją to uszczęśliwi, to tak zrobimy. I to już, natychmiast! Bo on wiele zrobi, żeby Stokrotka była z nim szczęśliwa...
To nas rozwaliło! Co do diabła ten kretyn sobie wyobraża, żeby tak mówić?! Dotarło to do mnie dopiero w samochodzie, w którym znaleźliśmy się 5 minut później. Dosłownie odstawiłem pędzel, wzięliśmy puste plecaki i wsiedliśmy do jego mercedesa. Wkurzeni i zupełnie rozbici ruszyliśmy do Polski...
CDN.

Szukam chętnej Polki!

2010-12-10T11:14:00.008+01:00

Jeszcze trzy dni wcześniej mieszkaliśmy pod namiotem, do zimnej nocy przygotowywaliśmy się starannie, liczyliśmy każdego małego centusia w sklepie, a ciepły prysznic był rarytasem. Sytuacja zmieniła się diametralnie. Mieliśmy wszystko, ale zostaliśmy psychicznymi więźniami Husama. Godzinami analizowaliśmy każdy ruch, zachowanie, słowa, jak to zrobić, aby pogodzić te dwie sprzeczne ze sobą kultury? Na pewno nie wkurzałby tak bardzo i nie irytował, gdybyśmy lepiej rozumieli jego świat. Tylko on nie chciał być rozumiany, nie chciał iść na kompromisy. "Jestem za stary, żeby się zmieniać" - mówił. Twierdził, że respektuje naszą odmienną kulturę, ale w rzeczywistości miał to gdzieś.
Zdawało się, tygodnie mijają, a to tylko trzy dni na razie, zimne noce odeszły w niepamięć.
Ahmed większość dnia spędzał w internecie na portalach randkowych, szukając trzeciej żony. Co jakiś czas wyrywał nas od zajęć, pokazywał zdjęcia jakiejś Rumunki czy Polki i pytał nas o opinie. Stokrotka swoja osobą rozpaliła husamową wyobraźnie co do polskich dziewczyn ! "Chcę mieć żonę Polkę" - powtarzał. I pytał o nasze koleżanki. Zaczął mu świtać pomysł wyjazdu do Polski.
CDN.

"Historie nieopowiedziane" to cykl filmików niezaszczyconych montażem. Są to urywki, wycinki, wpadki, chwile wzruszeń, opowiastki z podróży wrzucone do jednego wora, porządnie wymieszane i podane.

Nie dla psa kiełbasa

2010-12-07T18:33:00.005+01:00

Nie minęła godzina odkąd dostaliśmy pracę z mieszkaniem, a Stokrotka, nowy szef kuchni, spaliła w piekarniku chleb na dzień dobry. Husam nie przejął się tym zupełnie. Cokolwiek by Stokrotka nie zrobiła i tak będzie dla niej łagodny. Bardzo mu się spodobala... co za tym idzie, ja przestawałem się podobać Husamowi. I się zaczęło!
Husam nie był partnerem, był szefem. I do tego tak absorbującym szefem, iż nie miało to dużego znaczenia czy był obecny czy nie. ON BYŁ. O nim sie mówiło, myślało, wszystko, co się robiło, miało z NIM jakiś związek. ON nas pochłonął.
Zaczął się mnie czepiać. Traktować trochę jak idiotę. Stokrotkę faworyzował na każdym kroku. Mnie wysyłał do pracy gdzieś dalej, a sam kręcił się przy wdziękach Stokrotki.
Policzyliśmy, że pracując u Husama, po roku stać by nas było na kupno sporego kawałka ziemi w Ameryce Południowej. I nie tylko. Ale czy wytrzymamy?
Tłumaczymy Ahmedowi, że jesteśmy razem, że się kochamy, że on tego nie zmieni, żeby nawet nie próbował zmienić. Wytłumacz jednak bogatemu dziecku, że tej zabawki dostać nie może...
CDN.

Co się stało w miasteczku Bo?

2010-12-02T15:52:00.006+01:00

Husam Ahmed powitał nas szczerym uśmiechem. "Wy potrzebujecie mnie, a ja potrzebuję was" - powiedział. I jeszcze więcej mówił. Że możemy u niego zamieszkać za darmo, ma wielki dom i stoi pusty, że Kasia będzie szefem kuchni, a ja barmanem i ochroniarzem, że spróbujemy razem rozkręcić ten interes, bo ten dom z restauracją na parterze kupił 4 dni wcześniej; że nie chce być naszym szefem, tylko partnerem, i tak dalej. Słyszeliśmy z tego zaledwie połowę, bo ogromna radość zalała nam serca! Po raz pierwszy znaleźliśmy się w odpowiednim miejscu i czasie, dostaliśmy pracę, mieszkanie i wiele ciekawych możliwości! Fala ciepła i rozkoszy rozlewała się po duszy. Siła radości równa człowiekowi, który żyjąc dwa miesiące na skraju ubóstwa, dzień za dniem wali głową w gruby mur i nagle rozpierdziela przeszkodę!

Husam Ahmed lat czterdzieści kilka, pochodzenie Palestyna, Strefa Gazy. Żonaty dwukrotnie, dziewięcioro dzieci, aktualnie w trakcie rozwodu z drugą żoną, poszukiwana trzecia. Husam Ahmed duże, bogate dziecko. Był szczery, spontaniczny i bystry, ale tylko do interesów i kobiet. Intelekt pozostawiał jednak sporo do życzenia...
CDN

("Historie nieopowiedziane" to cykl filmików niezaszczyconych montażem. Są to urywki, wycinki, wpadki, chwile wzruszeń, opowiastki z podróży wrzucone do jednego wora, porządnie wymieszane i podane. A nad uporządkowaniem tego właśnie pracuję, tworząc film długometrażowy. Filip i Szymon mają swój potężny wkład w "Historie..." , bo tak się rodzi historie.)

Łosiów nie brakóje

2010-11-29T13:25:00.012+01:00

Wywiady dobiegły do mety, to teraz pasikoń wstrętny nicpoń rozpoczyna rozgrzewkę po spacerze...
A i uchylę rąbka tejemnicy, jak to wszystko u nas działa.

Szukaliśmy pracy ze Stokrotką zawzięcie 2 miesiące. Mieszkaliśmy pod namiotem, na takiej górze, co się tam szło i szło, ale za to było bardzo pięknie. Nasz domek rozbiliśmy pod drewnianą wiatą. (Tacy ubodzy, a jednak dwa dachy nad głowami). Nie ma za bardzo, co opowiadać, Norwegia taka nudna, że i my się staliśmy tam nudni. Pieniędzy prawie że nie mieliśmy. Jadaliśmy w przytułku dla ubogich (normalnie panie kawka, ciasteczko, prysznic, pralka i obiadek, a wszędzie czyściutko, a ludzie mili, nie to co u nas, panie). Aż któregoś dnia wyjechaliśmy stopem na północ, poszukać pracy na jabłkach. Jak dojechaliśmy to sezon się już skończył. Wesoło dreptaliśmy więc po miasteczku o wdzięcznej nazwie Bo, rozklejaliśmy ulotki o tym, że jesteśmy fajnymi pracownikami i przypadkiem wdepnęliśmy w gówno...
CDN.

"Historie nieopowiedziane" to cykl filmików niezaszczyconych montażem. Są to urywki, wycinki, wpadki, chwile wzruszeń, opowiastki z podróży wrzucone do jednego wora, porządnie wymieszane i podane. A nad uporządkowaniem tego właśnie pracuję, tworząc film długometrażowy. Filip i Szymon mają swój potężny wkład w "Historie..." , bo tak się rodzi historie.

12 PARSZYWYCH PYTAN - czesc 11 (byc moze ostatnia) czyli BYLEDALEJE!

2010-11-09T10:52:00.003+01:00

Byledaleje to Marta i Bartek, ktorzy przemierzaja swiat piechota (Mongolia), rowerami (Nowa Zelandia) czy tez na motorach (Ameryka Poludniowa). Zapraszam na calkiem przyjemny wywiad z nieprzestajaca sie usmiechac para podroznikow.

1. Trzy kraje bez ktorych nie wyobrazasz sobie podrozowania.

Może to kiepski początek wywiadu, ale nie mamy odpowiedzi na to pytanie. To jest wersja pytania: "a jaki kraj podobał ci się najbardziej?" albo "a wolisz Indie czy Boliwię?" A kogo bardziej kochasz, mamusię czy tatusia? Każde miejsce jest inne. Czego innego szukasz w zatłoczonej Azji, czego innego w bezkresnej choć cywilizowanej Australii, czego innego w zimnych Andach.Każdy puzzel wyjęty z naszej układanki popsułby obrazek. Nie chcemy wybierać.
2. Co jest dla Ciebie najwazniejsze w podrozowaniu.

Motor. W zasadzie dwa motory. Po wielu eksperymentach chórem przyznajemy, że to najdoskonalszy sposób podróżowania. Oczywiście jest to środek, a nie cel, ale środek najskuteczniejszy. Dzięki motorom podróżujemy po swojemu, nie drepczemy w szeregu z hordą bakcpackersów od atrakcji do atrakcji, możemy dostać się tam, gdzie jest nieturystycznie = autentycznie. Motory budzą ciekawość ludzi, otwierają ich serca i domy. Nie tworzą dystansu takiego jak samochód, nie powodują ograniczeń takich jak rowery (no dobra, niech będzie, lenie jesteśmy i po dwóch miesiącach w Nowej Zelandii nie chce nam się więcej pedałować). W tej chwili już nie potrafimy wyobrazić sobie innego podróżowania. Ok, czasem człowiek zmoknie, zmarznie albo się wypieprzy, ale jak to fajnie będzie kiedyś powiedzieć wnukowi: "A tu babcia ma bliznę po tym jak zaliczyła glebę w Boliwii"...

3. Jak dlugo sie przygotowywales przed wyprawą.

Do "wyprawy" to się przygotowywał Kazimierz Nowak a nie my. Nie jesteśmy na żadnej "wyprawie". Podróżowanie dziś jest tak proste i skomercjalizowane, że nazywanie tego "wyprawą" wypacza sens słowa. Obecnie trzeba się solidnie nagimnastykować, żeby choć na trochę wyrwać się cywilizacji i zjechać tam, gdzie nie docierają agencje turystycznie. Jak długo się przygotowywaliśmy? Za długo. Nie ma co za dużo kombinować bo i tak się wszystkiego nie przewidzi. Sprzęt trekingowy podrze się albo zgubi szybciej niż myślisz i w końcu dojdziesz do tego, że najlepszym obuwiem są klapki, umowę najmu mieszkania wypowiedzą jak będziesz najbardziej potrzebował kasy a potem ukradną laptopa z ulubioną muzyką, którą tak starannie sobie poskładałeś itd. Po kilku miesiącach w drodze będziesz się śmiał z większości tego, czym sobie zawracałeś głowę przed wyjazdem. Chociaż z drugiej strony przygotowywanie się było dla nas już częścią wyjazdu i dobrą zabawą. Pierwsza rozmowa pt.:"a może by tak wyskoczyć na dłużej" pojawiła się ze dwa lata przed wyruszeniem i od tego czasu ciągle jakoś tam niezobowiązująco organizowaliśmy się fizycznie i psychicznie. ...Jak dostaliśmy zimą nowy namiot to go sobie rozstawiliśmy w pokoju i przespaliśmy się w nim z niecierpliwości...A intensywniejsze działania zaczęliśmy jakieś 3 miesiące przed wyjazdem: szczepienia, szukanie najemcy mieszkania, sprawy bankowe, założenie bloga itp.

4. Co Cie wkurwia.

Koloryzowanie przez wielu ludzi swoich podróży, opowiadanie o dzikich przygodach na krawędzi życia i dyskretne przemilczenie, że są na sztampowej wycieczce zorganizowanej przez jedną z licznych agencji turystycznych oferujących swoje usługi w sąsiednim mieście. Oczywiście każdy podróżuje jak lubi i potrafi - tylko nie twórzmy potem wrażenia, że dokonaliśmy czegoś, na co nie zdobyłby się żaden inny człowiek. Podróżowanie jest w zasięgu ręki większości z nas, a takie "ściemnianie" tylko niepotrzebnie straszy, że to bardzo trudna sprawa...

Na dalsza czesc wywiadu zapraszam na blogu BYLEDALEJ.

Zwariowane czasy w poszukiwaniu kasy

2010-10-25T14:46:00.002+02:00

Pasikon wloczy sie po Szwajcarii ze Stokrotka i choc dookola krowy milki i Alpy, to latwo wcale nie jest. Od 3 tygodni mieszkamy w malej mazdzie i nawet nie mamy butli gazowej, aby co cieplego do geby wlozyc. Franki szwajcarskie preznie stoja na wysokich stolkach, wiec my tu uprawiamy typowe polskie kombinowanie, jakby tu zachachmecic, zeby wyszlo taniej. Dlatego wrzucam teraz wywiady jak popadnie, juz nie co sroda, tylko kiedy sie jakis darmowy internet znajdzie. 12 frankow za pol godziny netu w kafejce, jak juz raz zaplacilismy, to spora przesada, a nam w portfelu nie szelesci. Mam nadzieje, ze moje spoznialstwo wywiadowe zostalo usprawiedliwione, przepraszam tych, ktorzy z tego powodu ucierpieli.
Powoli klaruja sie NOWE PLANY na zime, a jesli sie to uda w miedzy uda, to wytlumacze wtedy i opisze wszystko pieknie i na spokojnie, jaka droga do tej Szwajcarii dojechalem, ze az buty i moj spiwor w Norwegii zostaly i co sie dzialo latem i jesienia, i jak zawsze trzymajcie kciuki, zebym zdazyl o tym napisac, zanim ZNOWU sie cos wydarzy amen.

12 PARSZYWYCH PYTAN - czesc dziesiata, czyli Maniek, Dorotka i Maksio

2010-10-25T14:29:00.002+02:00

1. Trzy kraje bez których nie wyobrażasz sobie podróżowania.

Po pierwsze doświadczenie, które mamy jest bardzo niewielkie. Kilka krótkich wypadow (Karaiby, Cape Verde itp) oraz nasze 112 dni podróży po Azji Południowo Wschodniej to równocześnie dużo i mało… zależy jak na to spojrzeć. Na pewno nie wyobrażamy sobie podróżowania bez Indonezji. Na Sumatrze byliśmy tylko chwilę, pod sam koniec, lecz zostaliśmy zaczarowani. Wspaniali ludzie, otwarci, uśmiechnięci, zawsze pomocni, tacy bezinteresowni. Mieliśmy ledwie ponad tydzień na zwiedzenie północy Sumatry. Niesamowite miejsce, pozostał ogromny niedosyt. Na pewno tam wrócimy, niekoniecznie na Sumatrę, ale na pewno do Indonezji.Drugi kraj to Tajlandia. Wystarczy wybrać się tam gdzie nie ma faranga a można doświadczyć dużo więcej. Nie zamknę tego w słowach. Ten kraj trzeba poczuć. Ja za każdym razem, gdy słucham tajskiej muzyki mam łzy w oczach…Miały być trzy kraje, ale poprzestanę na dwóch. Za mało widzieliśmy. Za kilka lat będziemy widzieć więcej. Jeszcze sporo innych krain przed nami… Wszędzie można znaleźć piękno, więc odpowiedź na to pytanie jest dla nas chyba niemożliwa.

2. Co jest dla ciebie najważniejsze w podróżowaniu?

Podróżowanie to dla nas stan ducha, teraz to wiemy. A co jest najważniejsze? Na pewno towarzystwo. Najwspanialszy widok na świecie staje się piękny gdy oglądamy go wspólnie z tymi, których kochamy. Wszystko smakuje lepiej. Radość jest większa a smutki mniejsze.Podróżując staramy się omijać bardzo turystyczne miejsca, czasem jednak warto zobaczyć coś co jest słynne na cały świat. Jednak lubimy zejść z utartej ścieżki, zobaczyć co jest trochę dalej. Ważny dla nas jest kontakt z tambylcami. Uwielbiamy pędzić przed siebie na motorku (ach to poczucie wolności!), zatrzymać się w przydrożnym barze. Pobyć z ludźmi, poobserwować, porozmawiać.Lubimy mieć swoje zdanie i swój pomysł na miejsca, które odwiedzimy. Jednak potrafimy czerpać od innych inspiracje („patrz kochanie jak tam pięknie, musimy tam pojechać!”).Przyznam się bez bicia, mamy fetysz – na naszej trasie musi być gdzieś biały piasek, palmy i nieruchoma tafla ciepłej wody. I jeszcze „kororowe rybki” na wyciągnięcie ręki. Chociaż szczerze mówiąc po jakimś czasie spędzonym w takim raju z wielką chęcią zakładamy nasze profesjonalne obuwie typu trampers i ruszamy zdobywać okoliczne szczyty. Bo nam nie może się zbytnio nudzić.I jeszcze jedno… ten specyficzny stan umysłu, który pojawia się podczas jazdy przed siebie, tak po prostu, czymkolwiek, a oczy wpatrzone gdzieś daleko w przestrzeń – zrozumie ten kto zrozumie…

3. Jak długo się przygotowywałeś przed wyprawą?

Generalnie my wszystko robimy od dupy strony, znaczy się nie w tej kolejności co trzeba. Nam wystarczy impuls, a potem oboje się nakręcamy. Zaczęliśmy od pomysłu, że w Anglii nic nas nie trzyma, że możemy mieszkać gdzie tylko nam się zamarzy… Prawie rok zbieraliśmy kase. Kupiliśmy bilet w jedną stronę i jazda. Nie było żadnego planu, tylko lekki zarys oraz trzy lokalne przeloty wykupione w AirAsia. Olaliśmy tzw. research a całość klarowała się po drodze.

4. Co cie wkurwia?

Ostatnio bardzo niewiele, ale jednak troche rzeczy działa mi na nerwy, ale najbardziej moja własna głupota. Przeze mnie, przez wyłączoną funkcję myślenia okradziono nas. Podobno uczymy się na błędach, lecz wyłącznie swoich, i to boleśnie. W naszej podróży mieliśmy chyba więcej szczęścia niż rozumu.Dawniej byliśmy bardzo spięci, trzy lata temu w Tajlandii oburzaliśmy się: jak to można NAS tak traktować, przecież MY zapłaciliśmy dużo pieniędzy za bilet i MY mamy wakacje. Cóż, bardzo roszczeniowa postawa typowego białasa na wakacjach.A jak było teraz? Śmieszyła nas podróż z Koh Phangan na Phuket ośmioma(!) środkami transportu, przesadzali nas niczym bydło a my tylko z uśmiechem obserwowaliśmy zastaną rzeczywistość. Albo jadąc do Medan busem niczym dla krasnoludków spędziliśmy cztery godziny w totalnie niekomfortowych pozach, Dorotka w ciąży z Maksiem śpiącym na niej okrakiem a ja z kolanami na ukos i pod brodą i jakąś rurą pomiedzy nogami… zamiast się martwić, cieszyliśmy się z miejsca siedzącego, bo nie każdy je miał:)Nie lubimy też depresanto-malkontento-zazdrośników.

5. Za czym tęsknisz najbardziej?

Chyba za niczym… Wszystko co mamy to siebie nawzajem. Nasza rodzina stanowi pewną dopełnioną całość. Więc za rodziną nie tęsknię. Od kilku lat mieszkamy poza granicami Polski, więc gdy gdzieś jedziemy nie ma żadnych pożegnań.Po trzech miesiącach w Azji zabrakło nam trochę polskiego jadła, lecz myślę, ze sprawę dałoby się jakoś rozwiązać, typu poszukiwanie śledzi czy kiszonych ogórków. Ale to nie była jakaś znowu wielka kwestia.Tęskno nam też było do… polskości, żeby pogadać po polsku z kimś innym niż ze sobą nawzajem. Tygodniowi turyści nie rozumieli nas a nam głupio było się narzucać.

Dalsza czesc wywiadu na blogu Manka, Dorotki i Maksia.

12 PARSZYWYCH PYTAN - magiczna liczba dziewiec

2010-10-19T09:00:00.002+02:00

czyli Marta, Renata i Janusz

(bez zdjecia, bo jestem na to za glupi i nie potrafie skopiowac fotek w "jablku"...)

W kazdym razie Marta, Renata i Janusz to internetowii nieznajomi, ktorzy ida pod prad konwenansom i stereotypom i wspaniale im to wychodzi! Wiele, wiele ludzi, par, malzenstw powinno brac z nich przyklad, tak uwazam. A ich samych przepraszam za ponad tygodniowe opoznienie..!

1. Trzy kraje bez których nie wyobrażacie sobie podróżowania.

Po pierwsze Polska – bo od tego kraju zaczynaliśmy. Do dziś pamiętam swoje “członkostwo” w klubie PTTK szkoły podstawowej nr 43 w Sosnowcu, rajdy terenowe po Jurze i Beskidach. Co prawda członkostwo zakończyło się wyrzuceniem mojej skromnej osoby z hukiem :) zupełnie niesłusznie zresztą – ale i tak nie zabili mojej potrzeby “szwendania” się. Późniejsze, już samodzielnie organizowane wypady w Tatry, Beskidy, Sudety czy na Mazury.

Po drugie – Stany Zjednoczone – za “enjoy the ride”, ogromne przestrzenie “niczego”, które się do tego świetnie nadają, za wprost kosmiczne parki narodowe południowego zachodu i most Golden Gate – gdzie utwierdziłem się w przekonaniu, że chcieć to móc.

No i po trzecie Meksyk – za chaos stolicy, za uśmiechy ludzi, za klimatyczne uliczki Guanajuato no i za to że nauczył nas pokory do siebie i drogi jaką mieliśmy przed sobą.

2. Co jest dla Was najważniejsze w podróżowaniu?

Wolność wyboru, poczucie decydowania o tym co robimy i kiedy. Za możliwość bycia razem (co czasem nie jest łatwe) i patrzenia na to samo na swój sposób. I to wszystko mimo narzuconej marszruty przez bilet RTW – co też daje pewien komfort – tym bardziej, że nasza podróż z wielu względów nie może być “neverending”.

3. Jak długo się przygotowywaliście przed wyprawa?

Mentalnie – pewnie całe dorosłe życie. Jak sięgam pamięcią to już w podstawówce po przeczytaniu niemal wszystkiego co napisał Szklarski i May miałem wytyczoną trasę na mapie (która zresztą wisiała na ścianie zamiast plakatu Modern Talking).

Technicznie jakiś rok. Wydawać się może, że to długo – ale jak się ma wyjechać w trójkę na dodatek z dzieckiem to i koszty przedsięwzięcia są wyższe, więc dochodzi okres zintensyfikowanego oszczędzania (nie mamy wpisane w dowodzie zawód: “syn/córka”). Do tego szczepienia – tutaj też trzeba wyważyć wszelkie ryzyka i w odpowiednim momencie się zaszczepić (chodzi o najmłodszego uczestnika wyprawy), przemyśleć trasę by wpasować się “mniej więcej” w pogodę, urlopy (bezpłatny i wychowawczy) itd. Jakoś sobie zorganizować zobowiązania kredytowe itd.

4. Co Was wkurwia?

Było by fantastycznie napisać, że nic – ale to nieprawda. Rzeczywistość jest taka, że bardzo wiele rzeczy. Podróż miała pomóc w nabraniu dystansu do pewnych wkurzających “czynników zewnętrznych” – cel osiągnięty połowicznie bo choć poprawę widać to jeszcze długa droga przed nami.

[M] ludzie których motto życiowe brzmi: “nie ważne że mam życie do dupy – ważne że ten obok ma jeszcze gorzej”

[pytania 5-11 na blogu wpzs]

12. Ile to kosztuje? I czy warto?

czy to ważne? Ile by nie kosztowało, warte jest milion razy tyle ile wydaliśmy.

Zresztą każdy sposób jest dobry, czy wyjazd PeKaeSem poza miasto, czy z biurem podróży do Hurgady, a może stopem przez całą Afrykę – grunt to by być świadomym swojej roli w tym wszystkim…

A na reszte wywiadu zapraszam na blogu wesolej rodzinki:)

jejku ludzie mam kilka minut!

2010-10-11T13:34:00.003+02:00

Teraz w Szwajcarii, duzo sie wydarzylo (jak zwykle), jezdzimy ze Stokrotka 16letnia Mazda po Alpach w poszukiwaniu pracy. przybylismy na winobranie, ale sie spoznilismy, kasy malo, kafejka internetowa na maksa droga, wiec zaraz koncze, a jak tylko bede mial mozliwosc to napisze co, jak i dlaczego.
I przede wszystkim umieszcze wywiad Marty, Renaty i Mariusza:)
(sorry, ale teraz czas goni!!!)

12 PARSZYWYCH PYTAN - juz osmy raz:)

2010-10-01T01:07:00.004+02:00

Daria i Tomek

1. Trzy kraje bez których nie wyobrażasz sobie podróżowania.

Trochę dziwne pytanie. Nie ma kraju bez, którego nie wyobrażamy sobie podróżowania.
Na pewno nie będzie tu Polski bo po niej obydwoje mało podróżowaliśmy co mamy zamiar za jakiś czas nadrobić.
Zobaczyliśmy na razie niewielki ulamek tego świata a nasze 3 ulubione kraje to:
Indie, Turcja, Bośnia i Hercegowina

Jesteśmy świeżo po podróży do Indii, które wręcz pokochaliśmy.
Intensywność zapachów, kobiety w kolorowych sari, hałaśliwe riksze, niesamowite smaki, krowy leżące na ulicy w centrum miasta i wiele innych rzeczy, których nie sposób wypisać. To wszystko sprawiło, że Indie są naszym numerem jeden. Żałujemy, że te 1,5 miesiąca już minęło ale wiemy, że kiedyś wrócimy tu na dłużej.

2. Co jest dla Ciebie najważniejsze w podróżowaniu?

Kochamy podróże za to, że każdy dzień, każda minuta wygląda inaczej. To wyrwanie się z codziennej rutyny i nudy, które paraliżują umysł. W podróży czujemy się jak wypuszczone z klatki ptaki, szybujące gdzieś nad głowami innych. Poznajemy nowych ludzi, zdobywamy doświadczenia i żyjemy pełnią życia. Podróżując uwielbiamy obserwować. Wszystko od natury nas otaczającej po pojedynczą jednostkę na ulicy. Lubimy też mieć kontakt z lokalami. W krajach takich jak Indie czy Turcja to nic trudnego. Uważamy, że dzięki 15 godzinnej jeździe indyjskim sleeperem lepiej poznamy Indie niż gdybyśmy mieli zjechać wszystkie jego highlightsy razem wzięte.

3. Jak długo przygotowywałeś się przed wyprawą?

Kupiliśmy bilet do Indii prawie rok przed wyjazdem. Miesiąc przed wyjazdem stwierdziliśmy, że na Indiach nie poprzestaniemy i zamierzamy spędzić w Azji południowo wschodniej minimum sześć miesięcy. Prawdę mówiąc nie wiemy co tu przygotowywać.
Podejmujesz decyzję i jedziesz sobie. Tyle.

4. Co cię wkurwia?

Oj wiele rzeczy. Najbardziej to chyba zorganizowane wycieczki, które wyrzucają pięć kawałków za leżenie przy hotelowym basenie i wlewanie w siebie kolorowych trunków.
Wkurwiają nas też osoby które mówią – „Świetny pomysł na życie ale ja bym tak nie mógł”. Każdy by mógł, wystarczy chcieć. Albo pytania : „Nie szkoda ci pieniędzy i czasu na takie rzeczy?”

5. Za czym najbardziej tęsknisz?

T: Jestem w podróży dopiero 1,5 miesiąca. Czasem mam momenty, że tęsknie za rodziną ale tak poza tym to nie tęsknie za niczym.
D: Za rodziną i znajomymi.

Dalsza czesc wywiadu na blogu Darii i Tomka.

12 PARSZYWYCH PYTAN - odslona siodma

2010-09-24T11:49:00.013+02:00

Odslona siodma została załsonięta, tylko duchy prawdziwe się czegoś domyślają...

A na pocieszenie:

bałwan:)

12 PARSZYWYCH PYTAN - tym razem ja!

2010-09-15T11:58:00.009+02:00

czyli pasikonik na brzegu

1. Trzy kraje bez ktorych nie wyobrazasz sobie podrozowania.

Polska - przede wszystkim. O swoim kraju powinno sie wiedziec. Powinno sie rozmawiac. Powinno sie rozumiec. Jako tako znac historie, powiazania, przyczyny i skutki. Powinno sie jako tako orientowac w polityce. A takze geografie znac. Zanim wyruszylem za granice nadwislanskiego kraju przemierzylem go autostopem wielokrotnie. Poznalem Mazurow, Hanysow, Kaszubow i Gorali. Mieszkalem w Jarocinie (tak, tym Jarocinie - stamtad pochodze), mieszkalem na Pomorzu, na Dolnym Slasku, a takze w Gorach Bystrzyckich. To byly roznorakie miejsca: bogaty dom, wynajete pokoje, mieszkania, wiejskie chalupy, strych, piwnica, namiot, melina az po odludny, drewniany domek w lesie. Dzielilem te miesjca z calym przekrojem polskiego spoleczenstwa, z ludzmi wyksztalconymi, z dziennikarzami, z artystami, ze studentami, z prostymi rolnikami i ich rodzinami, z pijakami i z narkomanami.Podroze po Polsce pozwolily mi lepiej zrozumiec polskosc we mnie i w innych Polakach. Odroznic szerokopojete cechy ludzkie od typowych nalecialosci polskiego pochodzenia.Straciloby na wartosci podrozowanie po swiecie bez moich polskich doswiadczen. Natomiast innych kluczowych pozycji nie posiadam, bowiem wyobraznia to fascynujaca, wciaz rozszezajaca sie glebia...

2. Co jest dla Ciebie najwazniejsze w podrozowaniu.

Kazdy podrozuje na swoj sposob, tak jak chce albo tak jak potrafi. Istnieje cala masa ludzi, ktora wykupuje zorganizowane wycieczki lub krok po kroku "podrozuja" z przewodnikiem typu Pascal. Ja kieruje sie intuicja. Jest o wiele lzejsza niz przewodnik (w miejsce owego raczej wezme Kapuscinskiego) i doprowadza mnie dokladnie w te miejsca, w ktorych pragne sie znalezc. Sa to miejsca, z ktorych moge cos wyniesc i na pewno nie mam na mysli typowo polskiego wynoszenia czegos pod pazucha. Sa to miejsca, w ktorych moge sie czegos nauczyc, ludzie, dzieki ktorym moge sie czegos dowiedziec. Uczyc sie, uczyc, uczyc! To dla mnie najwazniejsze w podrozowaniu. (Zapewne drapia sie po glowie moje belfry z Jarocina, ktore dobrze wiedza, ze same dwoje w dzienniczku mialem).

3. Jak dlugo sie przygotowywales przed wyprawa.

Przygotowywalem sie 19 lat. Od dziecka interesowal mnie swiat. Palce w mape wciskalem, wyobraznia wedrowalem, globusy podkrecalem. Nie moglem doczekac sie momentu, kiedy wyjade z Jarocina. I zaraz po maturze wyruszylem. Przez trzy lata poznawalem Polske, potem ruszylem dalej. Jestem w drodze od osmiu lat. Podrozuje inaczej, bardzo powoli. Zamieszkuje miejsca, w ktorych sie zakochalem lub do ktorych zaprowadzil mnie los. Albo nos. Znajduje zajecie i zyje z miejscowymi. Albo jade zarobic na chwile do bogatszego kraju. Na poczatku to byl raczej instynkt, pozniej zrozumialem, ze jestem zyciowym nomadem... Wczesniej zdarzalo mi sie wynajmowac jakis pokoj, co przez kilka miesiecy moglem nazywac domem, ale ostatnie dwa lata nie mieszkam nigdzie, wedruje z plecakiem, uwodzony przez rozne sytuacje goszcze pod znajoma i nieznajoma strzecha.

4. Co Cie wkurwia.

Niezwykle rzadko sie wkurwiam, a jak juz sie zdarzy, to zazwyczaj wsciekam sie na samego siebie. Najczesciej kiedy sie orientuje, ze nie nauczylem sie czegos na swoich bledach:)

5. Za czym tesknisz najbardziej.

Za bigosem, pierogami, kiszonymi ogorami i zoladkowa gorzka mietowa (tez troche za miodowa).

6. Jak sobie poukladales sprawy z praca, kariera, z luka w CV.

Kariera nomada..? Jakas abstrakcja. Jesli o prace chodzi to zdecydowanie wole pracowac dla przyjemnosci albo za dach nad glowa niz dla pieniedzy. A w CV nie mam zadnych "luk". Pisze wszystko. Na przyklad o tym jak mieszkalem kilka miesiecy w jaskini w Andaluzji albo jak wyciagalem kciuka na skraju brazylijskiej szosy.

7. Jak przelamac strach i obawy przed samotna wyprawa?

Trudno mi odpowiedziec na to pytanie, bo ja sie nigdy nie balem samotnej wyprawy. Malo tego! Uwazam, ze najlepiej podrozuje sie w pojedynke! Mysle, ze aby przelamac strach trzeba dojsc do jego zrodla. A ono zazwyczaj tryska strumieniem wlasnych kompleksow oraz zle dobranych informacji.Sprobujmy zrozumiec jedna rzecz. Zalozmy, ze od wczesnego dziecinstwa rodzice, wujkowie i ciotki, wszystkie media wpajaja ci, ze swiat jest piekny i fascynujacy, pelen dobrych ludzi i intencji. Czy dalej bys sie obawial? Prawdopodobnie o wiele mniej. A dlaczego media bezustannie trabia o wypadkach i nieszczesciach? Jednym z powodow jest to, ze wystraszonym spoleczenstwem latwiej sie kontroluje i manipuluje. Nie bedziesz sie wychylal kolego, nie bedziesz stwarzala za duzo problemow kolezanko, jesli zamkniecie sie w bance, bedziecie robili to, co wszyscy dookola robia i zaufacie, ze swiat na zewnatrz jest dziki i niebezpieczny...A ja radze wyciszyc umysl i odpowiedziec sobie samemu czego sie wlasciwie boisz i dlaczego. Odpowiedziec sobie czy chcesz zrozumiec, a zatem pokonac swoj strach, czy zyc z nim do konca zycia. Mozna tez posluchac tych, ktorzy jezdza i doswiadczaja, ktorzy widza, slysza, czuja i smakuja swiat. Ale najlepiej nie sluchac nikogo, tylko siebie, swojego serca.Jak serce chce jechac to zalecam chlapnac kieliszka zoladkowej i ruszyc.

8. Od czego zaczac?

Od siebie.

9. Kiedy wracasz?

Nigdy.

10. Najbardziej nieprawdopodobna historia z twojej podrozy.

Najmniej do prawdy podobna jest moja pani;) jest najbardziej nieprawdopodobna! A podroz po jej swiecie najbardziej egzotyczna podroza! Jednak nie o niej wam opowiem...

Duchy gonily mnie po calej fabryce. Uciekalem wraz z innymi ludzmi, ale w koncu zrozumialem, ze duchom chodzi o mnie. Po jakims czasie wszystko ucichlo, a ja zostalem sam na pustym placu w ksztalcie koloseum. Duchy w starych lachmanach otoczyly mnie. Sposrod nich wyszedl jeden dziadek i zapytal: "widzisz tego chlopca?" I tutaj wskazal na malego aniolka o kreconych blond wlosach, ubranego w biale szaty. "Widze" - odpowiedzialem. "Teraz snisz" - odpowiedzial duch - "jednak kiedy zobaczysz tego chlopca na jawie, chwile pozniej umrzesz".

Minelo wiele miesiecy, a ja zdazylem juz dawno zapomniec o tym snie.

Akcja przenosi sie na festiwal reagge 30km od Jarocina, niedziela, ostatni dzien koncertow i ostatnie piosenki. Bylem wtedy posiadaczem "zoltej zawalidrogi" czyli 30-letniej zastawki. Ugadalem sie z przyjaciolmi, ze ich odwioze po festiwalu do Jarocina. I zupelnie niespodziewanie wsrod tlumu wychylila sie dziewczynka, jak kropla wody podobna do owego chlopca ze snu! Od razu caly zdebialem... Doslownie 3 minuty pozniej spotkalem sie ze znajomymi przy moim aucie, ale okazalo sie, ze jest ich piatka, czyli o jednego za duzo. Zaczeli sie przekamarzac miedzy soba, komu przysluguje miejsce w zastawce. Kazdy z nich musial bowiem wracac na poniedzialek do pracy albo do szkoly. Ja trwalem w szoku. Caly sen stanal mi przed oczyma i prorocze slowa dziadka o mojej rychlej smierci. Dojrzewala we mnie mysl, ze tej drogi do Jarocina nie przezyjemy...

Tymczasem moi towarzysze zwrocili sie do mnie o ostateczna decyzje kto ma zostac. Czyli mialem wybrac jedna osobe z tych pieciu, ktorej ocale zycie! Patrzyli na mnie, a ja patrzylem na nich... Wsrod nich byla mloda, ladna dziewczyna, ktorej prawie w ogole nie znalem. Trzymala sie z boku, niewiele mowila i pieknie sie usmiechala. Wygladala na bardzo skromna i dobra osobe. Juz chcialem wskazac na nia, ale znow mnie zatkalo. Jakze zostawic ja na pastwe losu, w srodku nocy w innym miescie? A przeciez nie moglem powiedziec im o moim snie! Jakakolwiek ingerencja moglaby zmienic przeznaczenie!

Widzac, ze nie potrafie z siebie wydusic slowa, jeden z kolegow sam zrezygnowal i rozplynal sie w czarnej gestwinie nocy. Ruszylismy. Bylem przerazony. Balem sie smierci, ale cos mi mowilo, ze tak ma byc, ze widocznie tak juz zostalo to zaprojektowane o wiele wczesniej. Moi towarzysze krzyczeli i spiewali, jak przystalo na rockendrollowa ekipe po paru piwkach w pomalowanym, oldskulowym aucie. Myslalem o swoim zyciu i prowadzilem wprost ku przeznaczeniu. O ironio! Zgine wsrod spiewow i wrzaskow pjanej gromady! Serce w gardle stawalo, kiedy wyprzedzaly mnie ciezarowki. Stres nieporownywalny do niczego! Wierzcie mi, to bylo najdluzsze 30km w moim zyciu. Dojechalismy szczesliwie. Zaparkowalem, zgasilem silnik i opowiedzialem swoja historie pasazerom. Zapadla dluga cisza...

Dziewczynki to jednak co innego jak chlopcy, co nie?

11. Najbardziej magiczne miejsce, w ktorym byles i dlaczego.

Magia jest tak specyficzna, ze nie klasyfikuje sie jej do mniej lub bardziej. Magia ma ta potege, ze kazdego dotyka w roznych miejscach, z rozna sila. Kazdy ma swoj magiczny kacik (czy to w ogrodku u dziadka czy na pustyni w Boliwii) i jedni o tym opowiadaja, inni nie. Ja swoje miejsca zostawie dla siebie albo dla nieco bardziej dociekliwych.

12. Pytanie dowolne wedlug uznania.

Co ty sobie, do cholery, pasikoniu myslisz?

A mysle sobie, do cholery, tak:
nasza planete w ciagu ostatnich 50 lat zadrapal ludzki pazur w sposob juz nieodwracalny. Malo tego, ten szpon wbija sie glebiej i glebiej w nasza Matke. Ona trzesie sie, rzyga i wrzeszczy, ale niewielu ludzirozumie, o co jej chodzi. Niby kazdy gdzies tam o tym slyszal, ze codziennie umiera z glodu kilkanascie tysiecy dzieci, ze co roku z powierzchni Ziemi bazpowrotnie ginie do tysiaca gatunkow zwierzat i roslin,ze ogromne korporacje modyfikuja genetycznie nasze pozywienie (plantacje GMO sa na calej planecie!) i ukrywaja przykry fakt ogromnego zagrozenia tych produktow na zdrowie czlowieka, ze kazdej godziny znika z powierzchni Ziemi las tropikalny wielkosci boiska futbolowego, ze po oceanach dryfuja zupy plastiku rozciagajace sie na setki kilometrow, ze politycy oszukuja i klamia w zywe oczy, ze sasiad po raz kolejny wyrzucil smieci do lasu, ze to, ze tamto, ze sa takie to a takie organizacje walczace o tych kilka sztuk niedzwiedzi, ktore jeszcze moga chodzic po naszej planecie, organizacje broniace praw czlowieka, ze sa protesty, manifesty, kazdy gdzies o tym slyszal, ze sa ludzie, ktorzy sie tym zajmuja. A gdzie w tym wszystkim my? Przeciez mozemy cos zrobic, mozemy dzialac, w kupie sila! Nie trzeba od razu poswiecac zycia w obronie wymierajacych pasikonikow (heh), ale warto zrobic cokolwiek, chocby szczerze sie zastanowic nad problemami naszej planety. To dzieje sie teraz, a my jestesmy pierwsza generacja internetowa i mozemy sie laczyc prawie wszedzie. Dlatego apeluje o zmartwienie sie. O zastanowienie sie. Jeszcze raz zacytuje mojego przyjaciela Pawulona: to my jestesmy odpowiedzialni za nasze pokolenie.

12 PARSZYWYCH PYTAN - inicjator pomyslu!

2010-09-08T16:51:00.008+02:00

Wujek Filip Ziolkowski

Ten przezabawny hedonista o glebokim poczuciu istnienia doskonale nurkuje w kazdej rzeczywistosci! Filip wedruje juz trzy lata przez swiat, a glowa mu rosnie i rosnie! My sie styknelismy w Boliwii, w dosc smiesznych okolicznosciach w nocnym klubie "MITOS"... Poznac Filipa to troche jakby znalezc ten przyslowiowy gar na koncu teczy - rozbrajajacy gosc, ludziska wymiekaja! Poczytajcie co ma do powiedzenia w wywiadzie z samym soba.

1. Trzy kraje bez ktorych nie wyobrazasz sobie podrozowania.

Indie, Stany, Kolumbia

Indie za magie, madrosc, mocne uderzenie od poczatku do konca, beczke smiechu, miliony nowych doznan duchowych i wizualnych, USA - za przeciwienstwo tego lubimy w podrozowaniu, za nauke pokory, tolerancji i rozumienia swiata, za parki narodowe jak nie z tej bajki, przestrzenie, popkulture, odjechane miasta, mieszanke wszystkiego co najlepsze i najgorsze w tym swiecie, Kolumbia - za latonoska podroz taneczno-muzyczno-kulturalna, spontaniczna zabawe do bialego rana, sliczne, gorace dziewczyny, przemilych, wesolych i szczesliwych ludzi ktorzy mimo ze maja niewiele to potrafia sie cieszyc zyciem i sprawic ze od pierwszego dnia czujemy sie tutaj jak u siebie w domu.

2. Co jest dla Ciebie najwazniejsze w podrozowaniu?

Aby otworzyc umysl na to co nowe, nowe jezyki, egzotyczne zarcie, tradycje, ludzi, poznac lokalsow ale takze innych podroznikow. Podrozowania to zetkniecie sie z innym sposobem myslenia niz nasze i wspaniala lekcja aby wyzbyc sie krytykowania, narzekania czy oceniania innych. Po prostu chlonac, obserwowac, nie planowac zbyt szczegolowo i dac sie poniesc przygodzie.

3. Jak dlugo sie przygotowywales przed wyprawa?

W ciagu okolo miesiaca wykonalem wszystkie niezbedne szczepienia, zrobilem zakupy i zebralem informacje gdzie chce jechac i co zobaczyc. A pozniej wystarczylo cierpliwie czekac az mnie zwolnia (z powodu zmian strukturalnych w firmie).

4. Co Cie wkurwia?

Na dzis nic mnie nie wkurwia. Chcialoby sie powiedziec ze rowniez nic mnie nie "tyka", ale to nieprawda. Np, marudny bialas bakpaker podrozujacy pol roku po ameryce poludniowej ale dziwnie wciaz nie znajacy podstaw hiszpanskiego, przyjezdza do Cali - miasta w ktorym obecnie mieszkam - przesiaduje calymi dniami w hostelu saczy w dzien browara ogladajac Simsons i filmy sensacyjne, narzeka ze nie ma nic do roboty, ze Kolumbijka nie oddzwonila, nienawidzi salsy (Cali to stolica salsy) a wieczorem wciagajac koke marudzi ze brakuje mu porzadnych klubow z elektroniczna muzyka i wzdycha za europejskim Buenos Aires.

Podobnie czasem lapie sie na tym ze smiesza mnie maruderzy, krytykanci, "realisci", wiecznie niezadowoleni, oceniajacy, z wielkim ego, przywiazani do marek, krajow, idei. Na szczescie ostatnio bardzo rzadko mi sie to zdarza. Jeszcze nie wiem czy to efekt zmadrzenia czy szczesliwy "zbieg okolicznosci" - dobra karma:) Czas pokaze. Dopiero niedawno zrozumialem ze kazdy jest w 100% odpowiedzialny za to ze cos, lub ktos go wkurwia i tylko od nas zalezy jak sie do tego ustosunkujemy. Nie ma to nic wspolnego z wrazliwoscia, a wrecz przeciwnie jest powiazane z madroscia, badz inteligencja. Im mniej sytuacji ktore nas denerwuja tym wieksza madrosc, tym blizej do doskonalosci.

5. Za czym tesknisz najbardziej?

Byloby nie fair gdybym powiedzial ze nie tesknie, nie bylo mnie ponad 3 lata w domu. Jeszcze w tym roku chce sie zobaczyc z rodzinka, z przyjaciolmi, polazic po starym podworku, zobaczyc co sie zmienilo a co zostalo nienaruszone. Ale nie jest to tesknota romantyczna, szlochanie do sluchawki czy narzekanie w stylu "jak to fajnie by bylo gdyby". Bez paniki. Wkrotce sie zobaczymy. (Korekta: obecnie jestem w Polsce na wakacjach...wywiad powstal 2 tygodnie zanim zdecydowalem sie przyjechac)

Reszta wywiadu na blogu Filipa.

PARSZYWA DWUNASTKA - odcinek czwarty

2010-09-01T16:50:00.009+02:00

tamtaramy

Od dluzszego czasu podgladam ich bloga i musze stwierdzic, ze razem tworza udana mieszanine owocowego charakteru ze slodka zadziornoscia, co takiemu pasi-koniowi bardzo do gustu przypadlo. Szczegolnie rozmowy kontrolowane rozbrajajace w formie i osuwajace szaty z tresci ich prywatnego swiata...
Zapraszam na wywiad z TAMTARAMAMI!

1. Trzy kraje bez ktorych nie wyobrazasz sobie podrozowania.

polska, polska i… polska. bo gdyby jej nie bylo, nie byloby skad wyjechac. a cala reszta krajow…po drodze zdarzaja sie perelki takie jak patagonia. ale to chile czy argentyna? i to i to. albo wyspa penang w malezji, czy chaco w paragwaju, albo buenos… kazdego z miejsc, szkoda by nam bylo nie zobaczyc, ale tez zadne nie krzyknelo do nas – to ja! gdyby tak bylo, to stamtad bysmy teraz pisali. a my wciaz w drodze…

2. Co jest dla Ciebie najwazniejsze w podrozowaniu.

miec czas. zeby moc zyc w drodze. zeby moc sie zatrzymac i zamyslic nad tym, co sie przezylo. i czasem, tez troche postarac zejsc z utartych sciezek, rzucic wyzwanie zyciu i nie bac sie, bo los zawsze odwdziecza sie za wysilek.
poza tym – robic swoje i po swojemu, niezaleznie od tego, co dokola.

3. Jak dlugo sie przygotowywales przed wyprawy.

teoretycznie pol roku, bo wtedy zrobilismy pierwsze szczepienia. ale praktycznie – trzy miesiace, bo o tyle wczesniej musielismy zlozyc wymowienia w pracy. w tym czasie robilismy tez porzadki z kredytami mieszkaniowymi, rozwiazywalismy umowy z bankami, telefonami, kablowkami, internetami itd (kooooooszmar) oraz wynajmowalismy nasze mieszkania. ale gdybysmy nie byli tacy starzy i nie mieli tych wszystkich „garbow”, spokojnie wystarczyl by miesiac, bo do wyjazdu nie wiadomo dokad i nie wiadomo na ile, po prostu nie da sie przygotowac.

4. Co Cie wkurwia.

paradoksalnie, rasizm. to ze ciagle musimy placic frycowe za swoja biala skore. ze najpierw jestes dla ludzi bialasem, gringo, farangiem, a dopiero potem czlowiekiem. i to zupelnie niewazne, czy zyskujemy na tym czy tracimy, bo bywa i tak i tak, nie lubimy tego.
do szalu doprowadza nas tez naduzywanie przez ludzi slow „wyprawa”, „ekspedycja”, kiedy w gruncie rzeczy wiekszosc ich pobytu „na wyprawie” ogranicza sie do wykupowania sobie wycieczek w jednym z setek miejscowych biur turystycznych. a potem na blogach i w opowiesciach pojawiaja sie mrozace krew w zylach historie o zdobywaniu szczytow, przemierzaniu amazonki, pokonywaniu pustyni. nazywajmy rzeczy po imieniu. i nie udawajmy, ze bylismy sami w ruinach machu picchu. bo potem ludziom w polsce wydaje sie, ze zeby wyjechac, to trzeba byc nie wiadomo kim i pokonac nie wiadomo jakie trudnosci. a przeciez wcale tak nie jest.
a poza tym wszystkim, codzienne, do znudzenia kombinacje, co rano zjesc na sniadanie.

5. Za czym tesknisz najbardziej.

o bliskich nie bedziemy pisac, bo to oczywiste. a tesknoty, zupelnie niespodziankowo zaczynaja nas zaskakiwac. bo najpierw tesknilismy za sledzikiem i piecdziesiatka, polskim chlebem, serem… ale z czasem przylapujemy sie na tym, ze ogromnie tesknimy za pustka patagonii, wybrzezem urugwaju, chilijskim carmenere, wanna w la paz, boliwijska empanada…
o! wiemy! zeby moc usiasc i pogadac z polakami i zrozumiec sie w pol slowa i nie musiec juz ciagle tlumaczyc sie z „narodowych” skojarzen.

Reszta z DWUNASTU PARSZYWYCH PYTAN na blogu tamtaramow.

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka trzeci

2010-08-25T15:52:00.005+02:00

SZYMON KOCHANSKI

Tym razem wywiad bedzie z Szymonem, z ktorym przezylem mnostwo przygod w Boliwii. Spotkalismy sie przypadkiem, z iskry buchnelo ognicho i podrozowalismy razem prawie dwa miesiace. (Odsylam do wczesniejszych postow). A tymczasem Szymon dalej siedzi w Boliwii. Zakochal sie, znalazl prace i zostal rezydentem tego indianskiego kraju.
Trzymaj sie stary indianskich spodnic, podejrzewam ze niedlugo znow sie spotkamy!

1. Trzy kraje bez których nie wyobrażasz sobie podróżowania?

Polska, bo od tego się zaczęło. A szczególnie polskie góry. Beskidy, Bieszczady, Karkonosze. Przemierzone od schroniska do schroniska, z plecakiem na plecach i ze Stachurą i SDMem na uszach. Manowce, wrzosowiska, lasy. Piwko na szczycie, nieziemskie widoki na świat i zaduma.

Iran, za to niesamowite uczucie, gdy w 2005 roku przekroczyłem sam granicę z Turcją i… musiałem sobie poradzić. Za niespotykaną nigdzie indziej życzliwość ludzi, którzy zapraszają cię na obiad, herbatę, wożą samochodami, płacą za bilety. Za fajkę wodną na dachu w ciepłą noc pod rozgwieżdżonym niebem. Za spanie na dziedzińcu meczetu i uspakajający gest strażnika “tak możesz tu być, nic ci tu nie grozi”, gdy jego obecność wyrwała mnie ze snu.

Indie, które uderzają ciebie ścianą gorąca jak tylko wysiądziesz z samolotu. A potem zaczyna się prawdziwa jazda. Masa ludzi, zwierzęta, śmieci, riksze. Rzeczywistość całkowicie odmienna od wszystkiego co znasz. Pielgrzymi w pomarańczowych szatach jeżdżący pociągami bez biletów. Kobiety w kolorowych sari. Bałagan, chaos, ktoś stawia ci kciukiem czerwoną kropkę na czole. I ty w tym wszystkim.

2. Co jest dla Ciebie najważniejsze w podróżowaniu?

Nabranie innej perspektywy do świata i siebie. Bo współczesny świat wypacza spojrzenie na to jak świat naprawdę wygląda. Przyzwyczailiśmy się do tego, że kupujemy trampki made in china. Jednak często zapomina się, że te kraje, to nie tylko produkty, to ludzie, ulice, sklepy, życie. I najcudowniejsze jest to poczucie, że zbliżyłeś się do czegoś prawdziwego, że uczestniczysz w czymś i jesteś tego częścią. W przepełnionym autobusie w Indiach dzieciak zasypia ci na kolanach. Albo gnasz wynajętą taksówką przez pustynię w Iranie, a z zacinającej się płyty leci “Nas niedogoniet” Tatu. W takich chwilach łzy cisną mi się do oczu i czuję, że to właśnie dla takich chwil to wszystko.

Ważni są również spotkani po drodze ludzie, którzy często są natchnieniem, lekcją innego spojrzenia na świat, dowodem na to że można wyjść poza utarte ścieżki i robić ciekawe rzeczy.

3. Jak długo się przygotowywałeś przed wyprawa?

Przed pierwszymi podróżami przygotowywałem się bardzo. Przed Iranem czytałem blogi podróżnicze z różnych wypraw, przeglądałem przez pół roku przewodnik, kupowałem rozmówki… Ale potem trafiłem na miejsce musiałem zmierzyć się z rzeczywistością, której nawet nie potrafiłem sobie wyobrazić z opisów i zdjęć. Więc później zmieniłem podejście i przestałem się przygotowywać. Dlatego lecąc do Meksyku przewodnik zacząłem przeglądać w samolocie. Dlatego do Ameryki Południowej przyleciałem z biletem w jedną stronę i myślałem, że może pobędę tam 3 miesiące, a tymczasem jestem już 20 miesięcy. Ale to kwestia indywidualna. Ja wyrobiłem w sobie takie podejście, że nie planuję, że idę na spontan. Nie potrafię kupić biletu “dookoła świat” i zaplanować, że 3 miesiące spędzę w Am Pd, 2 w Australii i Nowej Zelandii, a 3 w Azji. Skąd mam wiedzieć czy mi się gdzieś spodoba, czy nie. A takie planowanie bardzo by mnie zniewalało. Bo uzależniasz się od dat, gnasz, bo przecież tyle jeszcze “trzeba” zobaczyć.

4. Co Cię wkurwia?

Wkurwiają mnie ludzie na podróżniczych forach internetowych, ludzie którzy ślą komentarze, dają magiczne recepty jak najlepiej przeżyć życie. Zawistni ludzie, którzy wietrzą we wszystkim spisek, siedząc na dupie narzekają na to jaka to wielka niesprawiedliwość im się dzieje, że oni nie mogą tak podróżować, bo mają samochód i kredyt na mieszkanie, a by chcieli, a taki Iksiński to może, bo pewnie ma bogatą rodzinę albo cośtam. A tymczasem mam prawie trzydzieści lat, a wciąż posiada w życiu tylko aparat, laptopa i trochę ciuchów. Nigdy nie wziąłem żadnego kredytu, nigdy nie posiadałem mieszkania ani samochodu. Ostatnio kupiłem pierwszą w życiu pralkę. Jestem posiadaczem pralki w Boliwii. :)

5. Za czym tęsknisz najbardziej?

Za koncertami na których tłum śpiewa te wszystkie piosenki na których się wychowaliśmy. I wszyscy wiedzą o co chodzi i wszyscy czują te same emocje. Za wielkimi księgarniami pełnymi czasopism, książek, albumów. Za rodziną. Za dziećmi znajomych, których nie miałem okazji zobaczyć.

Reszta odpowiedzi na dwanascie parszywych pytan na blogu Szymona.

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka 2

2010-08-22T15:37:00.004+02:00

TOMEK ZAKRZEWSKI

1. Trzy kraje bez ktorych nie wyobrazasz sobie podrozowania.

Chyba nie ma takich krajow. Podrozuje glownie dlatego, zeby poznawac swiat i przezywac przygody. Poszczegolne kraje tylko utrudniaja podrozowanie. Mam oczywiscie na mysli procedury wizowe, zapelnianie paszportu pieczatkami i tego typu utrudnienia. Choc z drugiej strony podzial na kraje zwykle jest zwiazany z odrebnoscia kulturowa, ktora jest bardzo fascynujaca. Interesuja mnie glownie miejsca, w ktorych nie bylem. Te w ktorych bylem interesuja mnie znacznie mniej. Bez wzgledu na to, gdzie dany kraj lezy, czy jak sie nazwywa, jezeli w nim jeszcze nie bylem, na pewno zawsze bede chcial do niego pojechac.

2. Co jest dla Ciebie najwazniejsze w podrozowaniu.

Najwazniejsza w podrozowaniu jest sama przygoda. Nudzi mnie zycie, w ktorym siedze na tylku. Nudzi mnie monotonía dnia codziennego, codzienne lazenie do pracy, spotykanie tych samych ludzi i rozwiazywanie tych samych problemow. Przeraza mnie przeciekajacy czas przez palce.
W podrozy nigdy nie wiem co sie wydarzy jutro, czesto nie wiem nawet gdzie bede spal, gdzie sie zatrzymam, kogo spotkam. Ta wielka niewiadoma rodzi wlasnie ta przygode, ktora od dziecka mnie pociagala. Wczesniej pochlanialem ksiazki przygodowe i uruchamialem swoja wyobraznie. A odkad stalem sie na tyle dorosly, zeby wyjezdzac samemu, postanowilem wziac sprawy w swoje rece. Odstawilem ksiazki na polke i zaczalem sam ksztaltowac swoje zycie. Zapragnolem byc sam dla siebie bohaterem, byc samemu w centrum przygody i miec wplyw na kreowanie wlasnego losu.

3. Jak dlugo sie przygotowywales przed wyprawa.

Nie poswiecam na to zbyt wiele czasu, bo z reguly mam go bardzo malo. Zwykle czytam relacje z danego regionu innych ludzi. Obecnie internet jest nieocenionym zrodlem informacji, wiec z niego korzytam w dosc szerokim zakresie. Poza tym, czasem siegam po ksiazke, ktora ktos mi poleci i tak czesto nabieram inspiracji do kolejnej podrozy. Jezeli chodzi o gory, to czytam troche prasy fachowej i stamtad czerpie informacje. Uwielbiam rozmowy z ludzmi, ktorzy wybrali sie w ciekawe rejony. Jezeli dane miejsce mnie interesuje to wypytuje o wszelkie szczegoly – ten rodzaj informacji jest dla mnie osobiscie najcenniejszy. Poza tym, robie to, co wszyscy. Kupuje co mi trzeba, szczepie sie na to, co trzeba i cwicze kondycje, zeby w trakcie eskapady jej nie zabraklo.

4. Co Cie wkurwia.

Tutaj chcialbym napisac, ze nic, bo caly czas staram sie pracowac nad soba i starac sie niczym nie denerwowac. Tego nauczyl mnie w zeszlym roku pewien Peruwianczyk, ktory przezyl bardzo duzo w swoim zyciu, jest teraz przewodnikiem po dzungli i wszelkie przeciwnosci losu przyjmuje na kompletnym chilloucie. Szkoda energii na denerwowanie sie, bo to i tak, nic nigdy nie zmieni. Taka filozofia, bardzo do mnie przemawia.
Jednak jest to duzo latwiej powiedziec niz zrealizowac. Mnie najbardziej wkurwiaja, hamstwo i glupota. Te dwie rzeczy przejawiaja sie w podrozy bardzo roznie. Czasem denerwuje sie, jak przez godzine musze czekac w knajpie na zrealizowanie zamowienia. Czasem, jak place za cos, a dostaje w zamian zupelnie co innego, niz wczesniej mi oferowano. Nienawidze zlodziei i wszelkiej masci naciagaczy. Spotykam ich czesto na swej drodze i potrafie byc dla nich bardzo niemily. Poza tym, im jestem starszy, tym gorzej znosze przejazdy. Denerwuje mnie czekanie przez kilka godzin w autobusie na blokadzie, albo jak jakis miejscowy glab nie przewidzial, ze w trakcie podrozy zabraknie mu paliwa. Oczywiscie nie dostaje wtedy spazmow i nie piszcze ze zdenerowania ale potrafia mi takie sytuacje chwilowo zepsuc nastroj.

5. Za czym tesknisz najbardziej.

Tych rzeczy jest bardzo duzo. Tesknie za domem, dziewczyna, rodzina, czy przyjaciolmi. Jednak brakuje mi tez takich zwyklych rzeczy, jak chociazby wlasnego lozka, maminego obiadku, czy wyjscia na basen. Bardzo brakuje mi sportu w podrozy, szczegolnie biegania. Troche brakuje mi tez sauny, bo jestem juz od niej prawie uzalezniony. Poza tym brakuje mi polskiego klimatu, czasem polsiego lata, z zapachem skoszonego siana, a czasem polskiej zimy z chrupiacym sniegiem pod stopami. Za to, w ogole nie brakuje mi polskich newsow, polskiej prasy, radia, czy telewizji. Raczej nie tesknie za polskim jedzeniem, nie brakuje mi imprez, czy wyjsc z kolegami na piwo.

Odpowiedzi na pozostalem 12 pytan na blogu TOMKA.

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka 1

2010-08-19T14:37:00.005+02:00

Kuba Federowicz

1. Trzy kraje bez których nie wyobrażasz sobie podróżowania?

To trochę dziwne pytanie.. Prawdę mówiąc nie byłem jeszcze ‘wszędzie’ (‘…ale jest to na mojej liście’ :]’) jednak wydaje mi się, że w całym tym ‘podróżowaniu’ chodzi o to, żeby odwiedzać miejsca, w których się właśnie jeszcze nie było. Oczywiście każdy z nas ma jakieś swoje ulubione miasta, pasma górskie, plaże, wioski – miejsca, które dobrze mu się kojarzą, do których chciałby wrócić, ale przynajmniej w moim przypadku, nie ma takiego kraju, bez którego nie wyobrażam sobie podróżowania… Że ‘gdzieś’ mogłoby nie istnieć. Pytanie zostało jednak postawione, więc odpowiem na nie w ten oto sposób – pierwszym krajem byłaby chyba Rumunia. Tam, kilka lat temu, pojechałem na jeden z takich pierwszych, dłuższych wypadów, który można by było określić mianem ‘backpackerskiego’. Z przyjacielem, we dwójkę jeździliśmy autostopem praktycznie po całym państwie, chodziliśmy po górach i spaliśmy na plażach. Plany modyfikowaliśmy w zależności od sytuacji, czasem kogoś spotykaliśmy kto do czegoś nas przekonywał, a czasem po prostu rzucaliśmy monetą by podjąć jakąś decyzję. Niby z określoną datą powrotu ale szukając przysłowiowego diabła tam, gdzie istniała szansa, że mógłby powiedzieć nam ‘dobranoc’.. Drugim krajem, byłoby Peru. Żałowałbym chyba, gdybym nigdy nie odwiedził tego miejsca. To było spełnienie moich wyobrażeń o podróżowaniu w Ameryce Południowej – trudno dostępne górskie wioski, jazda na pakach pickupów po zakurzonych, górskich drogach, długa Panamericana w pustynnych klimatach, którą ‘przesiedziałem’ w szoferkach ciężarówek, a do tego niesamowity folklor i kolory, których się nie zapomina. Było wszystko, o czym marzyłem, czego pragnąłem doświadczyć na tym kontynencie. I mimo, że jest to teoretycznie bardzo turystyczny kraj, to ja odnalazłem tam naprawdę dużo autentyczności. Ostatni, trzeci kraj to Polska. Gdyby nie to, że mam silne cechy ‘polskiego’ charakteru, że umiem ‘kombinować’ jak Polak, że się tam wychowałem, że miałem okazję nauczyć się tego, co umiem, spróbować się w różnych warunkach, jeździć od morza, przez jeziora, puszcze, bagna aż po góry.. Gdyby nie to, to prawdopodobnie moja podróż nie wyglądałaby tak, jak wygląda.

2. Co jest dla Ciebie najważniejsze w podróżowaniu?

Najważniejszy, oprócz własnej przyjemności, dla mnie jest kontakt z ‘lokalsami’ i choć śladowa wiedza o historii i tradycji miejsca, po którym podróżuje. Bez tego kontekstu, uważam, że doznania nie są pełne. Wiele rzeczy można przeoczyć, nie zrozumieć pewnych zachowań, popełnić jakiś błąd, który może wiele kosztować. Zauważyłem, że wielu podróżników nie przywiązuje do tego uwagi. Obchodzą ich tylko atrakcje turystyczne – zobaczyć coś, zrobić zdjęcie, móc powiedzieć, że „się było”. Dla mnie najciekawszymi atrakcjami są miejsca z dala od innych turystów, gdzie ludzie są nieprzyzwyczajeni jeszcze do ich częstego widoku. Najczęściej wtedy można doświadczyć ich gościnności, porozmawiać z nimi szczerze, zaprzyjaźnić się i dowiedzieć się o rzeczach, których nie wyczyta się w żadnym przewodniku. W obecnej podróży zacząłem sobie też cenić to, że mam czas. Że nie pędzę gdzieś na złamanie karku tylko po to, bo za dwa dni mam zorganizowaną wycieczkę w innym miejscu, a za 5 dni muszę wsiąść w samolot. Mogę zostać gdzieś dłużej, nawiązać bliższe znajomości z innymi podróżnikami czy miejscowymi i nie mam uczucia, że marnuje czas stojąc czwartą godzinę przy drodze z wyciągniętym kciukiem. Jestem wolny, może nie od wszystkiego i w zupełności, ale mając czas, rzeczywiście wiele rzeczy schodzi na drugi plan. Podoba mi się ta „wolność”.

3. Jak długo się przygotowywałeś przed wyprawą?

Nie lubię słowa „wyprawa” w odniesieniu do mojej podróży. uważam, że nie jest ona „wyprawą” i nigdy jej tak nie nazywam. Ale przygotowania oczywiście były. Pomysł o wyjeździe narodził się na trzy lata przed wyruszeniem, choć już jakieś myśli o „podróżowaniu” oczywiście krążyły mi po głowie od 15 roku życia. Pomysły z czasem się zmieniały, ale wiedziałem, że chce wyruszyć w trakcie studiów. Sporo czytałem, ale nie były to konkretne przygotowania do wyjazdu. Ten etap można by było chyba nazwać mentalnymi przygotowaniami. Właściwe preparacje zaczęły się tak naprawdę po podjęciu ostatecznej decyzji, że jadę, a miało to miejsce mniej więcej na pół roku przed opuszczeniem domu. Miałem wsparcie kolegi, z którym wyruszyłem z Polski stopem na zachód. Podzieliliśmy się w niektórych zadaniach, dzięki czemu każdy z nas miał trochę mniej na głowie. A ja w tym czasie na głowie miałem wiele innych spraw, spośród których najwięcej czasu pochłaniało mi pisanie pracy licencjackiej i zaliczenie egzaminów przewodnickich. Generalnie jednak można powiedzieć, że funkcjonowałem normalnie. Najgorętszy okres to dwa ostatnie miesiące przed podróżą. Wtedy wszystko nabrało tempa. Większość rzeczy tak naprawdę miałem już od dawna w posiadaniu, ale sporo gadżetów trzeba było dokupić – kłódeczki na plecak, nowy kompas, wodoodporne ziplacki, skarpety trekingowe, rękawiczki. Z większych zakupów to nowe buty, obiektyw do lustrzanki… Na trzy miesiące przed wyjazdem zacząłem się szczepić. Wtedy jeszcze nie wiedziałem gdzie mnie rzuci, może to będzie tak jak zakładałem na starcie Ameryka Łacińska, a może już Azja lub środek oceanu. Chciałem być możliwie najlepiej przygotowanym. Nie mając konkretnych planów niestety trzeba być bardzo elastycznym, jeśli chodzi o dobór sprzętu. Nie można wziąć za dużo ciepłych rzeczy, jeśli się przypuszcza, że większość czasu spędzi się w upałach. Z drugiej strony na morzu czy w górach bez ciepłych ubrań się nie obędzie. Plecak pakowałem kilka razy sprawdzając co się najlepiej składa, dobierając to i odrzucając tamto, próbując wybrać uniwersalny zestaw. W końcu udało się zmieścić w 18kg. Na trzy tygodnie przed „dniem 0” pozakładałem konta w bankach, zamówiłem karty płatnicze i czeki podróżne. Później to już tylko zalaminować kopie dokumentów, odebrać wizę do USA i…ruszyć. Krótko można powiedzieć, że przygotowałem się tak naprawdę trzy miesiące.

4. Co Cię wkurwia?

Prawdę powiedziawszy, to nic. Moja podróż z założenia miała być wędrówką w głąb siebie, chciałem poznać swoje słabości, uporać się z nimi. Odmienić swoje postrzeganie świata, poszerzyć horyzonty, spojrzeć na wszystko z innego punktu widzenia. Zgłębić nowe nurty filozoficzne i odpowiedzieć sobie na pytania – co chce robić w życiu, jak osiągać wyznaczone cele, czym się kierować w życiu. Dlatego nazwałem moją podróż ‘grandtour’, nawiązując do średniowiecznej, europejskiej tradycji podróżniczej. Po drodze poznałem kilku ludzi, którzy poprzez rozmowy ze mną otworzyli mi zupełnie nieznane wcześniej drzwi. Zainspirowali mnie, podsunęli kilka książek. W toku dalszego podróżowania, sprawdzania i testowania kolejnych poznawanych przeze mnie uniwersalnych praw, przyswajałem sobie pewną wiedzę. Dziś stosuje wiele z tych prawd na co dzień, w każdym momencie, w każdej sytuacji. Nie jestem ani oświeconym mędrcem, ani fanatykiem, ale czuje się odmieniony w jakiś sposób. Dobrze mi ze sobą, z tym, jaki się stałem podczas tej podróży. Jedną z rzeczy, którą osiągnąłem, jest umiejętność oczyszczania umysłu z negatywnych energii i myśli, jakie się w nim pojawiają. Większość w ogóle mnie nie ‘trafia’. Czuje jakąś harmonię w środku, spokój. Negatywne emocje po prostu nie służą niczemu i staram się ich unikać. Dlatego nie wkurwiam się, gdy stoję kilka godzin przy autostradzie, otrząsnąłem się szybko po rabunku w Boliwii i nie koncentruje się na tym, że w autobusie miejskim obok mnie stoi zgryźliwa babcia i depcze mi po nogach…

Jeżeli coś mnie irytuje to może jedynie to, że z turystyki zrobiono dziś nieprawdopodobny biznes. Podróżowanie jest łatwe, są hotele dla backpackerów, agencje turystyczne oferujące setki wycieczek w różne miejsca, a na ulicy w wielu miastach jest się chodzącym banknotem tylko dlatego, że ma się białą skórę i plecak na grzbiecie. Wszystko jest takie proste – masaż, ‘wyprawa’ do dżungli, lot awionetką? Nie ma sprawy, tylko zapłać. Najlepiej kartą mastercard. Z jakimś dziwnym szacunkiem i może trochę z tęsknotą słucham opowieści o starych podróżnikach, którzy jeszcze 30 lat temu odwiedzali te same miejsca, ale w zupełnie innym stylu. Nie ukrywam, że próbuje szukać swojego własnego stylu podróżowania, który byłby podobny do tego sprzed lat, ale wszystkiego nie da się mieć. Zawsze jest coś za coś. Jest Internet, który ułatwia życie, bankomaty, przewodniki. I zawsze już się jest gringo – potencjalnym klientem, potencjalną ofiarą napaści czy kradzieży. Nic nie jest czarne albo białe, ale zdarza mi się, że z irytacją patrzę na ulicznych naganiaczy oferujących mi coś po ‘specjalnej’ cenie, wołających za mną „Amigo”.. Pytanie tylko, czy bardziej ten fakt, że jestem „gringo”, irytuje mnie czy też ich?

5. Za czym tesknisz najbardziej?

Za ludźmi, których zostawiłem w kraju. Za rodziną, przyjaciółmi. Za wspólnymi wypadami w góry, na żagle, polskim browarem (ew. wódką) w dobrym towarzystwie. Za rozmowami z osobami, którym mogę powiedzieć znacznie więcej, niż jestem w stanie wyrazić w jakimkolwiek języku. Bo tu nie rozchodzi się o wiek, język czy kolor skóry. Tu chodzi o wychowanie, wspólnie przeżyte chwile, które są jakąś dodatkową płaszczyzną porozumienia. To jest to, że kiedy rzucam tekst z Chłopaki nie płaczą, Misia albo z jakiegoś innego kultowego filmu, to wiem, że zostanę tak samo zrozumiany. Tęsknie też za moimi treningami siatkarskimi, wspinaniem, skitourami. Ale nie pęka mi z żalu serce. Bo wiem, że liczy się ‘tu i teraz’ i że ‘jeszcze będzie czas’ na wszystko.

Reszta z 12 parszywych pytan na blogu Kuby.

PARSZYWA DWUNASTKA

2010-08-17T12:27:00.003+02:00

Z glowy Filipa wyfrunal pomysl.
Tak, tego Filipa, cosmy sie w Sucre przypadkiem spotkali, film zesmy skrecili, ktory teraz wlasnie montuje dlugimi norweskimi wieczorami. Taaaak i Szymon tam byl rowniez. Jak jednym wiadomo, a innym zgola niewiadomo, Szymon zamieszkal w La Paz w Boliwii, a Filip w Cali w Kolumbii. Pasikonik dalej jezdzi (tym razem w poszukiwaniu zaginionego skarbu! co to powinien lezec na koncie, a nie lezy). W kazdym razie Filip siedzial w Kolumbii cale 9 miesiecy i w koncu wpadl mu do glowy pomysl. Potem pomysl zostal przeanalizowany, uformowany i wyfrunal z glowy filipowej w dwunastu roznych kierunkach swiata.
Projekt ma na celu przyblizyc nam sylwetki polskich podroznikow paletajacych sie po zakamarkach planety Ziemia. W zasadzie nie tylko sylwetki, ale i mysli, uczucia, przygody, rady i leki, i co tam jeszcze z owych figur wyplynie w trakcie pieczalowicie przygotowywanych odpowiedzi na dwanascie tych samych pytan.
Uwazam, ze bedzie to ciekawa lekcja dla nas, interesujaca dla innych podroznikow, ale przede wszystkim inspiracja dla tych, ktorzy jeszcze nie wdepneli na Swoj Szlak, a bardzo by tego pragneli.

Historia pewnej rozmowy

2010-08-05T13:29:00.004+02:00

Znalazlem goscia na ktorejs ze stronek takich jak autostop.pl, stopem.pl, nastopa.pl lub jeszcze cos w tym stylu. Ogloszenie jakie dal przykulo moja uwage i stwierdzilem, ze to moze byc wlasnie to, czego szukam:)

OGLOSZENIE:

WITAM MOGE ZABRAC KOGOS NA STOPA. DO NORWEGII OSLO I OKOLICE. JADE BUSEM 3 OS KLIMA .MOZNA ZAWSZE SOBIE COS WRZUCIC JEST DUZA PAKA A JA MAŁO BIORE 2 MIEJSCA WOLNE POZDRAWIAM CHCE WYJECHAC POCZATEK SIERPNIA

ROZMOWA:

Misiek Hej 20:48:49
super pasuje mniej wiecej, samolot lata za 300zl, jak z wami taniej to pewnie sie dogadamy, jestem z fajną dziewczyną
do norge 20:49:51
ale z kad chcesz jechac
do norge 20:49:57
skad
do norge 20:50:21
?
Misiek Hej 20:50:34
Wroclaw, Jarocin, Poznan
Misiek Hej 20:50:52
najlepiej tak a skad ruszacie
do norge 20:51:23
ja z łodzi
do norge 20:51:43
ale jak cos to mozemy sie spotkac gdzies w polsce
do norge 20:51:49
i ile dajecie
do norge 20:51:55
kasy
do norge 20:51:55
?
Misiek Hej 20:55:39
szczerze to stoimy kiepsko z kasa, jedziemy do pracy ktora dopiero znajdziemy, mozemy dac 400zl za nas dwoje i fajne kompaniero po drodze, jestesmy w drodze dookola swiata:)
do norge 20:56:44
a kiedy chcecie jechac
Misiek Hej 20:56:52
a wy jak jedziecie i po co i dokad?
do norge 20:57:08
i gdzie do pracy jedziecie
do norge 20:57:12
my do oslo
do norge 20:57:22
do pracy w budowlance
Misiek Hej 20:58:00
a gdzie konkretnie pracujecie?
do norge 20:58:48
dopierokolega załatwia robote na budowie
Misiek Hej 20:59:38
a ktoredy chcecie jechac? do oslo?
Misiek Hej 20:59:47
jechaliscie juz kiedys?
do norge 21:00:48
nie
do norge 21:01:08
z lodzi na poznan
Misiek Hej 21:01:17
a dalej?
do norge 21:02:32
berlin
Misiek Hej 21:04:28
byliscie kiedys poza granicami naszego kraju?
do norge 21:05:39
mało
do norge 21:05:47
razy
do norge 21:07:21
ale samolotem bo wczoraj odebrałem prawko ktore 1 miesiac temu zdałem
Misiek Hej 21:11:15
sluchaj ja i moja dziewczyna bardzo duzo jezdzimy po roznych krajach. tu okolice polski mamy w paluszku, znamy teren, wiemy co gdzie i jak, pokazemy wam gdzie wolno kimac, a gdzie nie, gdzie parkowac, jak tankowac, troche jezyka poduczymy i roznych bajeranckich trikow
do norge 21:11:59
a ile macie lat
do norge 21:11:59
?
Misiek Hej 21:12:06
ale wynajmujecie nas jako przewodnikow na 3 dni i dajecie nam stowe od łebka
do norge 21:12:45
ile macie lat ?
Misiek Hej 21:13:24
ja mam 27, w drodze jestem od szesciu lat, Kaska jest troche mlodsza
Misiek Hej 21:13:52
ale zjezdzilismy cala Europe kilkakrotnie
Misiek Hej 21:14:17
nie tylko Europe
do norge 21:14:26
a kiedy chcecie jechac
Misiek Hej 21:15:08
28 lipca
do norge 21:15:48
a macie prace
do norge 21:15:50
??
Misiek Hej 21:15:58
nie
do norge 21:16:16
a jakiej szukacie ??
Misiek Hej 21:16:31
sluchaj to jest niewazne
Misiek Hej 21:16:43
wazne jest zeby sie dogadac na wyjazd
Misiek Hej 21:16:48
znasz jakies konkrety?
Misiek Hej 21:16:58
ile kosztuje most gdzie on jest?
Misiek Hej 21:17:07
a ile prom skad dokad?
Misiek Hej 21:17:31
czy bilety kupic przez internet zczy na miejscu mozna?
do norge 21:17:34
tak ja moge dopiero ok 3 - 4 sierpnia bo biore kuronia
do norge 21:17:41
a 6 mam urodziny mamy
do norge 21:18:00
to moge dopiero ok 8
Misiek Hej 21:18:05
dobra to
Misiek Hej 21:18:11
na zdrowie kolego
do norge 21:18:36
a usmego mam lekaza
do norge 21:18:50
wiec moge po lekazu jechac
Misiek Hej 21:19:21
pozdrow mamuske i kolege w oslo, my tam musimy byc szybciej, dzieki za gawędę ja zmykam w swoje swiaty
Misiek Hej 21:19:23
nara
do norge 21:19:50
pozdrawiam

Finalnie dolecielismy do Norwegii taniuskim samolocikiem z malenka miejscoweczka na nogi:)

O Swieta Konopio niczyja!

2010-07-21T18:54:00.012+02:00

Dzialo sie to niespelna dwie Ksiezyca pelnie temu. Mieszkancy jedynego wolnego miasta na swiecie - Christiani (w ktorym rowniez zdarzylo mi sie pomieszkac przez ponad tydzien:) urzadzili marihuanowy pochod ze swojego miasta pod Kopenhadzki ratusz - siedzibe wladz miasta.

Hipisi rozdali ludziom ponad 4 tysiace skreconych jointow!

Rowno o 12 w poludnie zaplonely one na oczach burmistrza Kopenhagi:) A potem pol miasta lewitowalo ponad chodnikami i chichralo sie po katach hehe, co to byl za dzien!

Na zdjeciu widac chmure ziola nad tlumem swietujacych:)

Kopenhaga ma to do siebie, ze prawie kazdy dzien moze zaskoczyc niecodziennoscia...

Cierpliwosci zostaly rzucone kosci

2010-07-09T11:52:00.003+02:00

Dlugo nie pisalem, to prawda. Skoncentrowalem sie na innych rzeczach teraz, odkrywam nieco bardziej zlozone plaszczyzny. Poza tym wciaz jestem w drodze, prawie nieustannie od dwoch miesiecy. Z Kopenhagi pojechalem na festiwal do Rosji przez Litwe i Lotwe, potem wrocilem do Danii, a teraz jestem w drodze miedzy Kopenhaga a Czechami, gdzie odbedzie sie niecodzienny slub moich przyjaciol z Boliwii. Naprawilem swoja kamere takze krece czesto i gesto. Cierpliwi zostana nagrodzeni ciekawymi filmami, jak tylko zloze materialy do przyslowiowej kupy. Wtedy tez napisze dokladniej jakim cudem znalazlem sie na festiwalu muzycznym pod Moskwa, na jaka to wyprawe wybralem sie riksza oraz czy (miedzy)uda mi sie doplynac na Ukraine pontonem?

2010-05-10T16:00:00.079+02:00

pasikonik zamilknal, zgasil papierosa, spojrzal Jej gleboko w oczy i powiedzial: "taaak". Potem szczotkowali swoje zeby, a szalona piana ciekla im z ust. Nigdy nie zapomnimy tej chwili.
Taaak, pasikonik znalazl swoja Stokrotke.

Po dluuugiej zimie w Polandzie, czas nadszedl, by wsadzic swoj tylek do lazika - czyli mojego instrumentu co gra na wietrze. A tu - w Kopenhadze - wieje we wszystkich kierunkach naraz. Tylek musialem nieco posunac, bowiem tuz obok zasiadl teraz tylek Stokrotki, ale mamy w swoim laziku calkiem wygodnie i cieplo.

Kopenhaga to bardzo wyluzowane i bogate miasto. Uslana jest kilometrami sciezek rowerowych, po ktorych smiga sie szybko i wygodnie. Mieszka tu bardzo duzo specyficznych ludzi, otwartych i serdecznych. To w Kopenhadze powstalo wlasnie pierwsze wolne miasto w Europie - Christiania, o ktore dlugo i twardo walczyli anarchisci.

Kopenhaga to pierwszy etap kolejnej podrozy (choc ja ani na chwile nie przestalem podrozowac). W kazdym razie trzeba troche popracowac. Plan z grubsza jest taki: posiedziec w wypchanej pieniedzmi Europie do konca lata, a na jesien ruszyc na poludnie. Myslimy o Afryce, ale nie chcemy na razie nic planowac. Najpierw kasa. Tak tez zasiedlismy na riksze i zasuwamy!

Praca taksowkarza rikszy oferuje wiele przygod. Szczegolnie nocami. Nigdy nie wiadomo na kogo sie trafi i co sie stanie. Pjani Dunczycy i turysci czesto denerwuja i irytuja wykrzykiwaniem swojego JA. A glownie na tym polega nasza praca, ze tych Dunczykow i turystow wozimy z knajpy do knajpy. I nieraz ciezko jest im zrozumiec, ze riksza to tylko rowerek i nie powinno sie po niej skakac w czterech, ani scigac z innymi rikszami.

W weekendy miasto sie bawi na maksa, ludzie pija, tancza i spiewaja. W Ameryce Poludniowej niby robia to samo, ale wyglada to zupelnie inaczej. Tu rzadzi pieniadz i pozycja spoleczna, wyscig trwa nawet przy butelce w sobotni wieczor. Tam liczy sie wolnosc najbardziej, wolnosc i czlowiek, niewazne co robisz i jak sie ubierasz.

Kiedy nie ma klientow, robi sie zimno...

...choc klientom w Kopenhadze goraco.

Pewna odcinajaca sie od Babilonu grupa ludzi realizuje projekt budowy miasta na wodzie zwany "floating city". Plywajace miasto, ktore nie tylko bedzie potrafilo same sie ekologicznie wyzywic, ale i napedzic poprzez super tajną technike produkowania energii. Miasto to ma być samowystarczalne. Jednym slowem ci ludzie buduja tu lodzie i chca odplynac daleko, a rzad daje im na to pieniadze.

Wszytko jest oczywiscie grubymi nicmi szyte, kazdy z mieszkancow "floating city" to zupelny odjazd i kazdy ma zupelnie inna wizje projektu, ale nie to jest tutaj najwazniejsze (plywajace miasto najprawdopodobniej nigdy nie powstanie). Chodzi o to, by uczyc sie budowac, uczyc sie od siebie nawzajem swoich specjalizacji i uczyc sie zyc razem w harmonii. A miejsce mamy do tego znakomite! W ogromnych hangarach stoi mnostwo sprzetu i materialow. Jedni stawiaja przedziwne lodki, inni dylizanse.

Przez pierwsze 2 tygodnie mieszkalismy ze Stokrotka w tej sympatycznej przyczepie w hangarze.

Potem Stokrotka poplynela do Polski, a ja do przyczepy sprowadzil sie ten wesoly Francuz.

Tony i Emilio graja na wszystkim

Tony pojechal dzis do Szwecji, Emilio jutro z rana jedzie do Hiszpani, Rudy w srodku zostaje z nami.

Mieszka tutaj nas okolo 20 osob. Jemy razem sniadania i obiady, dzielimy się obowiazkami i przyjemnosciami, staramy się zyc w harmoni i z grubsza nam to wychodzi. Totalna większość to ludzie zupelnie bezkonfliktowi, radosni i mega sympatyczni. Prawie wszyscy uzdolnieni muzycznie, muzyka rozbrzmiewa wszedzie.

Generalnie w naszym slodkim "domu kultury" (coby nie nazywac tego squotem) mamy wszystko, co niezbedne do wygodnego zycia, mianowicie: sale kinowa z projektorem, pokoj komputerowy, saune, studio muzyczne, studio tatuazu, kreatywny pokoj, lumpex ze wszystkim za darmoche i wiele innych ciekawych rzeczy.

Na razie nie buduje z nimi lodzi, choc projekt mi sie podoba i byc moze sie w to wkrece. Zastanawiam sie nad urzeczywistnieniem w materii mojego lazika...

No to już po rewolucji...

2010-04-11T11:03:00.003+02:00

.....

Odstawmy czary na bok

2010-03-15T23:36:00.006+01:00

I tu, na Śląsku pomiędzy kominami, w małej piwnicy wyświechtanej kolorami, żyję. Obmacuję okręgi, prostuję prostopadłe, prostuję funkcje, funkcjonuję w prostej do celu. A celem jest nowy portal internetowy, jakiego jeszcze nie było takiego! Tak naprawdę to jest juz jeden taki w Polsce, ale na tamtym portalu nie ma Tego właśnie, takiego, i właściwie jest taki jakiś, taki nie-taki, jak nasz - rum-tum-tum! Razem z Pawulonem, głównym organizatorem całej akcji, przygotowywujemy obiad dla kwiatu naszej młodzieży. To nie będzie o podróżach, przygodach i wariacjach na temat. Coś z zupełnie innej beczki, czego na pewno, po mnie przynajmniej, nie spodziewa się nikt... Startujemy niedługo w oddychającym niespokojnie świecie internetu i na pewno nie wyglądamy tak:

Wieczorami rozmawiamy o Rewolucji. W tym kraju dzieją się przecież rzeczy tak paskudne, tak absurdalne, że nie sposób tu żyć spokojnie. Ten kraj w tej chwili to KATASTROFA. Kazdy zapatrzony jest w czubek swojego nosa, który zatkany, zasmarkany nie czuje prawdziwych zapachów tego świata. I można to zmienić, wszystko można zmienić, tylko trzeba ludzi, wiary w siebie i buntu przeciwko absurdalnej Polsce!
Jeszcze się rozpisze! Oj jak sie rozpisze!

Pawulon, podnosząc oczy ku niebu, rzekł - "To My! jesteśmy odpowiedzialni za nasze pokolenie".

Wyżyna Śląska:)

2010-02-21T13:34:00.006+01:00

Ha! kto by sie spodziewał, że sie przeprowadzę na Śląsk? Bynajmniej nie ja:) Porządkowanie wnętrzności przynosi efekty, życie podrzuca rozwiązania, a śmierć czai się za rogiem. Śnieg topnieje. Na kilka miesięcy ukryłem się wśród kilkudziesięciu milionów zestresowanych, ponurych i narzekających Polaków. Bez grosza przy duszy, z chrupiącym śniegiem pod stopami walczyłem o przetrwanie dwojako: aby jeść, pić i spać w cieple oraz by nie zapaść się do końca w otchłani obłędu. (przerażająca jest głębokość umysłu!).
Udało się! Hurra! Dzięki przyjaciołom nie zwariowałem i nie zamarzłem (co byłoby gorsze?).
Znów kontaktuję się z Bogami - Wiosna zbliża się wielkimi krokami! Czy to walka z wiatrakami? Radość życia odzyskać między Polakami?! Otóż Wszystko jest możliwe, absolutnie WSZYSTKO, tylko trzeba chcieć, mocno chcieć, mocno chcieć, mocno chcieć.
Telewizja mnie chce i moje filmy, a ja im na to odpowiedziałem: "tu-tu-rut-tu". Widocznie nie za mocno mnie chcą:)
I jeszcze jedno.
Kiedy porządkowałem swoje wnętrze, odkryłem robaka, który mieszka w moim brzuchu. Pochodzi z Boliwii, i choć nazywa się Helikopter nie potrafi latać skubany.

Dolek srodkowo-europejski

2010-01-12T00:44:00.002+01:00

Przepraszam, ze milcze. I ze na razie nic nie napisze. Taki stan mam zawieszenia chwilowy. Jak poukladam siebie to i poukladam swojego bloga. Od czasu do czasu bedzie sie cos pojawialo, nie rezygnujcie totalnie! Kolejne filmy z Ameryki Poludniowej wciaz na warsztacie. Kolejna wielka wyprawa w opracowaniu. Kolejny dolek, aby moc siegnac nieba. A tymczasem mozna mnie spotkac we wroclawskim tramwaju.

Elefelka pisze....

2009-12-04T22:15:00.014+01:00

Aż ciary mnie po plecach przechodziły... Znacie to? Wtedy zimno się robi i takie uczucie... połechtanie tej przestrzeni pomiędzy ciałem a wyobraźnią...
Dalsze losy Elefelki były mi znane tylko powierzchownie, kilka słow raz na jakiś czas.
Tak samo jak i Wy, dowiedziałem się o tym z tego tekstu (wczoraj). Zapraszam:
http://www.travelblog.org/South-America/blog-457664.html
Co zamierza Elefelka - niewiadomo, choc trochę się domyślam...
Chciała tego od dziecka!

Będziemy w kontakcie:)

PRAISE OF FOLLY

2009-12-02T22:58:00.001+01:00

version with English subtitles
(wersja polska poniżej:)

O tym jak zostac Bogiem...?

2009-11-24T18:53:00.012+01:00

(tekst napisalem na lotnisku w Quito, chwile przed odlotem do Europy)

Niewiele pisalem przez te ostatnie miesiace. Za duzo sie dzialo, nie mialem sily tego ogarnac, zamknac w slowie, czesto brakowalo ochoty. Teraz tutaj chcialbym podsumowac ten czas spedzony w Ameryce Poludniowej.
Brazylia. Przejechalismy z Elefelka prawie 5 tysiecy kilometrow autostopem przez jeden z najbardziej niebezpiecznych krajow swiata. Choc codzien spotykalismy dziesiatki osob, nikt z nich nie widzial wczesniej bialego autostopowicza.

Tak naprawde nawet Latynosi tego nie robia.
Spedzilismy w Pantanalu kilka dni bez przewodnika, gdzie az roi sie od dzikich kotow, wezy i pajakow. Napotkalismy jedna osade. Jej mieszkancy trzymaja sie domow i po zmierzchu raczej wioski nie opuszczaja (chyba, ze autem) zas my dalismy ze czterdziesci km piechota i nocowalismy pod namiotem po krzakach. Elefelka mi swiadkiem jak papugi dwojkami zlatywaly sie w jedno miejsce podziwiac Pelnie Ksiezyca.

Wiele zawdzieczam Elefelce, nie wiem czy odwazylbym sie na taka samotna podroz.
Potem zamieszkalem w boliwijskich gorach, sam posrod owocujacych drzew mandarynkowo-cytrynowych. Bylo to niedaleko miejsca, w ktorym zamordowano Ernesta Guevare. Przez miesiac samotnosci zrozumialem, ze mam ze soba powazny problem. Tam tez poznalem Szamanke Carmen, ktora uswiadomila mi wiele ciekawych zjawisk, dotyczacych zycia naszej planety i mojego zycia takze. Zwlaszcza mojego zycia. Nauczylem sie tam rowniez rozmawiac z drzewami cytrusowymi, cyrkiel czasu z nimi przepracowalem. Powiedzialy mi, ze zorganizowanie sobie zycia, w sensie domu, pracy, szkoly, dzieci i psa - moze byc w zasadzie bardzo proste, trudniej zorganizowac sie w inny sposob.
I dbac o rece musze, zawsze i wszedzie! Bez nich niewiele da sie zrobic.

Nastepnie pojechalem do Sucre, gdzie spotkalem najpierw jednego samotnie podrozujacego Pielgrzyma, a potem drugiego. Rodacy. Nakrecilismy razem film, komedio-dokument, długi metraż, krzywy lokiec, dzielo, bo sie dzialo.

W Sucre przezylem takze powazne zatrucie pokarmowe (myc rece, owoce, wszystko myc z bakterii!). Kilka dni wyjetych z zyciorysu, majatek na leki i krzyz wiszacy na drzwiach lodowatego pokoju... Pewna Francuzka imieniem Nadia uswiadomila mi, ze jestem zyciowym Nomadem. Zrozumialem co to znaczy.
W Sucre nauczylem sie odrozniac mniej wiecej zwyklych gringo od prawdziwych podroznikow. Ludzie czesto maja napisane na twarzy co tutaj robia, czego szukaja i co odnajduja.
Przypuszczalem, rozwazalem i zastanawialem sie, az w koncu dzieci Ameryki Poludniowej przekonaly mnie i uswiadomily, ze nie nalezy rozpieszczac naszych pociech i dbac o nie jak o oczko w glowie. Nie nalezy. Wrecz przeciwnie - rzucac na gleboka wode [temat do rozwiniecia].
Potem Potosi i Uyuni. Kopalnie i pustynie. Zrozumialem, ze moje Szczescie jest obrzydliwe. Ze jestem obrzydliwie szczesliwy. Ze surowosc, nagosc zycia jest piekna i madra. Ze nasza planete oslabia zycie pozbawione marzen. Zrozumialem, ze trzeba marzyc i do marzen dazyc, by nie umrzec za zycia. Ze Pustka potrafi wypelnic.(Obawiam sie, ze tylko Szymon bedzie wiedzial o czym mowie..)
W tym malym miasteczku posrodku pustyni po raz kolejny zrozumialem, ze jestem Bogiem. Ze mozna Wszystko, jesli sie wierzy. To imponujace jak szybko sie o tym zapomina...
Poza tym w Uyuni otworzyly sie drzwi do Nowego Swiata. Historia dla nielicznych.
Potem Wyspa Slonca, miejsce gdzie narodzila sie nasza zyciodajna gwiazda. Spotkanie Szamana i tajemnicza glowa ryby, ktora zmaterializowala sie w mojej szklance, gdyz nie wierzylem, ze Juan jest prawdziwym Szamanem. I od takich ludzi wlasnie nauczylem sie prawdy o roku 2012.
Wyspa jest tak energetyzujaca, ze chcialbym tam zamieszkac na dluzej. Po raz kolejny zrozumialem, ze nic nie potrafie, oprocz przezywania zycia na swoj sposob (ciche papierosy na skraju szosy).
Peru. I nagly wstrzas! Za plecami pozostal najwspanialszy kraj, w jakim bylem!

Nie, nie lecialem na latawcu w Peru, nie szedlem wzdloz kregoslupa Andow, lapiac okazje. Przesiedzialem ponad 60 godzin w autobusach i wypilem szklanke cierpliwosci, a trzeba wiedziec, ze dla kazdego wiecznego autostopowicza jazda autobusem jest doprawdy nieznosna. Na rowniku czekal na mnie samolot i nie moglem sie na niego spoznic - spojrzawszy na ekran przed soba pasikonik usmiechnal sie przez lzy.
Niewiele nauczylem sie w Peru.
W Ecwadorze jestem od trzech dni. Wczoraj do mnie dotarlo, ze jakkolwiek dlugo bym tu mieszkal, chocby i 20 lat, to na zawsze pozostane gringo. Chocby i mnie wszyscy kochali i szanowali, nigdy nie bede dla nich "swoj".

A poza tym wszystkim nauczylem sie miliona malych rzeczy, detali, slow, znakow, nowych uczuc i mysli. Opanowywac swoje wybuchowe mysli. Przygasic emocje bezwarunkowe.

Ujrzalem siebie, glaszczacego swoje Ego. Po cichu, zeby nikt nie widzial. Musze zrozumiec, ze to jest zle.

Nie nauczylem sie Ciszy. A bardzo chcialem sie w Ameryce Poludniowej wyciszyc. Nie udalo mi sie. A teraz bede jeszcze glosniejszy.

(tekst napisany na lotnisku w Quito, na chwile przed odlotem do Europy)

Spod równika pod koło podbiegunowe

2009-10-15T22:04:00.032+02:00

Liscie zolkna, snieg sypie, Slonce grzeje niemilosiernie, dziki bez kwitnie - wszystko zalezy od punktu, w ktorym sie lezy na lezaku. Jednak obrazy przewijaja sie jak na tasmie filmowej, kiedy sie siedzi w laziku. Lazik to taki instrument, ktory gra na wietrze.

Za przerwe w dostarczaniu informacji bardzo przepraszam Wszystkich... Zarowno tych w pociagach, tych na lezakach i tych stojacych pod prysznicem. Nie pisalem, poniewaz nie pisalem. Bez specjalnego usprawiedliwiania sie. Czasem nie mialem ochoty, a czasem zgubilem dlugopis. Wiadomo - jesli niewiadomo, o co chodzi, to chodzi o kobiete...

Ale na spokojnie. Jak to wszystko ogarnac? By nie zrobil sie bigos...?

Zalozylem plecak na plecy i ruszylem. To bylo w La Paz, jakos poczatek sierpnnia. Dokladnie nie wiedzialem, zylem bez konkretnej daty. Zreszta Leschua tez. Tak sie zdarzylo, ze pierwsze kilka tysiecy kilometrow przebylem z moim duchowym bratem Leschua. Tak sie zdarzylo, ze "przypadkowo" takze spieszyl na polnoc kontynentu. Oboje nie mielismy czasu i bylismy na ostatnim groszu.

"Google map" twierdzi, ze nie mozna wytyczyc trasy miedzy La Paz w Boliwi, a Quito w Ekwadorze. Zgadza sie. Tego nie mozna wytyczyc. Wiele-dziesiat godzin spedzonych w srodkach transportu, przedzierajac sie wzdloz rozgalezionego kregoslupa ogromnych Andow, inspiruje. Kto by liczyl kilometry, monety czy godziny. Oszalamiajacych chwil bylo duzo, nawet o ciupke za duzo. Mieszkalismy z Szamanem na wyspie Slonca, na jeziorze Titicaca;

pilismy wodke z mafia narkotykowa w stolicy Peru; bez zadrasniecia nozem i bez pieniedzy wyszlismy z pulapki zastawionej przez rabusiow przygranicznych miedzy Peru, a Ekwadorem, a najgoretsze i uwazane za najpiekniejsze w calej Ameryce Poludniowej kobiety z miasta Guayaquil, przyjely nas wybornie. W kazdym razie na lotnisku w Quito stawilem sie o moment wczesniej niz punktualnie. Leschua brnal dalej, do Kolumbi. Potem te 11 tysiecy kilometrow do Madrytu w towarzystwie nietowarzyskiego, nieprzyjemnego, obsmarkanego chyba-hiszpana. Na szczescie tylko 13 godzin lotu...

Wyladowalem w Madrycie przy zachodzie tamtejszego Slonca. Mialem przy sobie 6 euro, dwudziesto-kilogramowy plecak i rozpieprzonego sandala. Bylo tak goraco, ze mysli parowaly i mozna bylo je zobaczyc. Sandala zwiazalem sznurkiem, ktory wrzynal sie w skore. Wtedy ruszylem piechota w poszukiwaniu stacji benzynowej na wylotowce w kierunku Barcelony. Trwalo to wiele godzin, kiedy dotarlem w odpowiednie miejsce, zeby zlapac stopa. Na tej stacji spotkalem Vadima z Sankt Petersburga, ktory tez prawie bez pieniedzy jechal na polnoc. Kawalek trasy jechalismy razem. W poszukiwaniu odpowiedniego miejsca, przeszlismy w nocy okolo 7 km brzegiem kastyjskiej autostrady i rozmawialismy w siedmiu roznych kolorach. "To jest juz tylko nasze" - powiedzial. W okolicach Pirenejow spotkalem Pana Lonia, samotnego wilka, ktory wzial mnie na poklad swojej ciezarowki i dwa dni jechalismy przez Francje do wschodnich Niemiec. Ugoscil mnie fantastycznie w swoim domu na kolkach. Miedzy nami nie bylo nawet 5 minut milczenia.

Generalnie z Madrytu do Wroclawia przefrunalem autostopem dokladnie w 72 godziny. Nawet nie zdazylem wydac do konca swoich 6 euro. We Wroclawiu dostalem takiego szoku kulturowego, ze zamknalem sie na Wszystko. Polska objawila mi sie jako dziura w dupie Ziemi. Nikt o tym nic nie wie, wiec ja tez nie bede nic o tym mowic.
Moge wytyczyc jedynie trase - z wroclawia pojechalem do Jarocina, do rodzicow, po kilkudzieszieciu godzinach znalazlem sie w Powidzu, nad jeziorem, gdzie wakacjowała moja siostra z rodzinka.

Zakopalem Marcela, nadzwyczaj aktywne dziecko,

i wyruszylem do Swiecia na Pomorzu, gdzie zamieszkuje moja druga siostra z rodzinka.
Potem chwila w Jarocinie, skad pojechalem do Wroclawia i pozniej na koncert raggae do Bielawy, akurat odbywal sie w poblizu. W koncu, po kilku intensywnych dniach w Polsce, gdzie oczywiscie obalilem halba ze szwagrem Slazakiem, kontunuowalem swoja podroz na polnoc.

Kto nie wie, co znaczy obalic halba, zapraszam tutaj:

Kierowanie Kolumbryna przypomina sterowanie latawcem. Niewiele od Ciebie zalezy. Po trzech mechanikach (ktorzy zgodnie twierdzili, ze najlepiej jest pozbyc sie tego auta) i wymianie wiekszosci czesci Kolumbryna ruszyla z Pablem i ze mna na polnoc. Usterka, bo tak tez ja pieszczotliwie nazywalismy, zaliczala prawie kazdy parking. Stukalo, pukalo, buczalo, cieklo i smierdzialo.

Silnik gasl przy wysokich predkosciach przynajmniej raz na 5 minut. Instalacja gazowa raz dzialala, raz nie, dziurawy bak z benzyna, stan amortyzatorow gorzej niz fatalny, zwarcie w ukladzie elektrycznym bez przerwy, radio gralo albo nie gralo i wiecznie odpadala klamka.

Do Oslo mielismy okolo 1600km. Wychodzilismy z zalozenia, ze bezpieczniej jest nie zapinac pasow, zeby w razie czego szybko uciec, a w szczytowych momentach jezdzilismy z gasnica przy nodze. Kochalismy Usterke i nienawidzilismy jej.
Mielismy szczescie, ze nie zatrzymano nas na niemieckiej autostradzie. Z pewnoscia Kolumbryna pojechalaby wtedy laweta w swoja ostatnia podroz.
Dobrnelismy do Dani. Witaj Skandynawio! Prawidlowo wieje i leje. Na zawsze zapamietamy z Pablem ostatnie 100km do Kopenhagi. Urwanie chmury, wycieraczki nie zbieraly wody, reflektory Usterki ledwo sie palily, autostrada ciemna, nie bylo widac pasow, nic nie bylo widac, tylko slychac trabiace na nas auta...

W Kopenhadze swiat zwariowal! Moje zycie odmienilo sie na zawsze. Ale to historia dla wybranych:)
Spedzilismy tam kilka dni. Legendarna Christiania, ostatnio upadle wolne miasto hipisow urzeklo mnie swoja rzeczywstoscia. Nakrecilem tez dokument o pewnym artystycznym squocie, w ktorym mielismy okazje pomieszkac przez kilka dni.
Z montazem czekam na wolna chwile.
Nastepnie ogromnym, imponujacym mostem przedarlismy sie do Szwecji, a pozniej ladem do Norwegii. Z Kolumbryny o dziwo nic po drodze nie odpadlo. Do Drammen przybylismy w niedziele poznym wieczorem, a nastepnego dnia rano poszlismy do pracy.

Przez kolejne 3 tygodnie uczciwie pracowalem z Pablem na czarno. Mieszkalismy w namiocie, a robilo sie coraz zimniej. Trzeba bylo uciekac sie do sprawdzonych traperskich sposobow. Grzalismy wrzatek, ktory pozniej wlewalismy do plastikowych butelek i instalowalismy je w spiworach.
Kraj Wikingow rozczarowal mmnie maksymalnie, to najsmutniejsze miejsce w jakim kiedykolwiek bylem, a takie piekne! Moglbym caly esej z siebie wylac na ten temat, ale to byloby samobojstwo.
Szybko wiec przefrunalem nad Polska (kolejny bilet w jedna strone) i wyladowalem w Pradze, a geba moja nie przestawala sie cieszyc. Republika Czeska jest wesola, o tak. Szczegolnie na Morawach, gdzie w malym, sympatycznym miescie studentow zamieszkalem w akademiku. Nie trwalo to jednak dlugo, bowiem przyjechal Pan Docent i zabral mnie do Polski. W Kotlinie Klodzkiej lezal snieg...
Wiec pojechalem nad polskie morze odwiedzic pewnego nietuzinkowego aptekarza, a w tej chwili jestem w drodze z powrotem na poludnie, do Czeskiej Republiki, gdzie zamierzam odsapnac nieco dluzej:)
W ciagu ostatnich miesiecy nakrecilem tyle materialu, ze powstanie z tego kilka filmow. Jedna bajka juz jest prawie gotowa. Inne filmy sa w trakcie montazu, jednak potrzebuje czasu i spokoju, by zedytowac material. Na wszystko przyjdzie odpowiedni Czas.
Jak na razie daje wam krotki zapis mojej okolo-dwu-tygodniowej podrozy z Boliwi do Ekwadoru...

...i z Hiszpani do Norwegii:)

Poczekajcie!

2009-09-10T20:25:00.002+02:00

Jeszcze troche, jeszcze troszke poczekajcie, prosze!
Przez 5 tygodni bylem w drodze... Jechalem, jechalem i jechalem i w koncu dojechalem! Juz niebawem ukaza sie dalsze filmy i przygody, ale potrzebuje czasu i komputera... Cos wymysle, dajcie mi jeszcze... no, do 2 tygodni max.

Wiatrow i Slonca!

Pozegnanie z Bolivia.....

2009-08-15T20:22:00.004+02:00

(To, co chce powiedziec, nie przechodzi przez gardlo... ale moze przez internet przejdzie:)

Ponad 3 miesiace temu przekroczylem granice z Bolivia. Wiedzialem o tym kraju mniej wiecej tyle, co wiekszosc z was, czyli prawie nic. Ze jest to najbiedniejszy kraj Ameryki Poludniowej, podobno niebezpieczny. Ze kiedys kwitla tu wspaniala kultura Inkow, ale przybyli Hiszpanie i ja podbili. I ze teraz mozna zwiedzac ruiny zniszczonych miast i swiatyn.
Nie wiedzialem, ze olivia jest zaczarowana, a tutejsi bogowie tak silni, ze odkroja pewna czesc mojego serca i zakopia na zawsze tu/tam w gorach.... Na zawsze.
Przemiezajac Brazylie autostopem, mielismy z Elefelka mnostwo mozliwosci. Glownie prowadzil nas Przypadek. Moglismy wyladowac w Paragwaju, Argentynie, Urugwaju, a nawet w Peru. Podejmowalismy mnostwo decyzji, duzych i malych, spontanicznych i przemyslanych. Los nas zaprowdzil do Bolivii. W tym kraju wszystko zaczelo sie ukladac jak w bajce. Spotykalem odpowiednich ludzi w odpowiednim czasie i miejscu. Kazdy pojedynczy dzien przynosil to cos Nieoczekiwanego, na co bylem w pewien sposob gotowy. Niemal minuta po minucie wszystkie wydarzenia, eksplozje emocji, obrazy, detale, spojrzenia, rozmowy - po prostu plynely. Jak mala zaglowka doskonale znajaca droge do swojego portu. Z tym, ze ja nie znam swojego portu...

Bolivia to niesamowity kraj. Wielkoscia zblizony do terytoriow Francji i Hiszpani razem wzietych. Zyje tu tylko 9 milionow ludzi, w tym 36 grup etnicznych Indian. Jest to jedyny kraj na swiecie, gdzie rdzenni Indianie stanowia wiekszosc spoleczenstwa, dokladnie 63%. Od 3 lat krajem rzadzi kontrowersyjny Evo Morales, pierwszy w Ameryce Poludniowej od wielu stuleci prezydent - Indianin. Poprzedni prezydent, ktory nawet nie potrafil dobrze mowic po hiszpansku, uciekl z kraju. Wczesniej jednak zdazyl obrabowac bank centralny i odlecial helikopterem do Peru. Po dzis dzien zyje za pieniadze obywateli Bolivii, mieszka w palacu gdzies w USA, gdzie dostal azyl polityczny.
Morales prowadzi zdecydowana anty-amerykanska polityke, a ideologicznie zblizony jest do Chaveza i Raula Castro. Od czasow jego rzadow, w Bolivii powstala nowa era. Morales stworzyl nowy projekt konstytucji, przez niektorych nazywana "najbardziej postepowa na swiecie", uwzgledniajaca wartosci Aymara i Quechua. Evo dal wiecej miejsc w parlamencie rdzennym Indianom, a takze wzmocnil ich prawa. Wykorzystuje w medycynie potezna wiedze lecznicza Szamanow. Rozbil wielkie gospodarstwa i rozdzielil ziemie pomiedzy ludzi. Mozna powiedziec, ze zabiera bogatym i rozdaje biednym. Przez co zachodnia, bogatsza czasc kraju, w ktorej mieszkaja boliwijczycy mieszanej krwi, nastawiona jest przeciwko prazydentowi i Indianom. Powstaly napiecia doprowadzajace do protestow i strajkow, ktorych niejednokrotnie bylem swiadkiem.
To tylko kilka informacji, ktore tylko musnalem klawiatura. W ciagu 3 miesiecy uslyszalem tysiace historii i opowiadan. Widzialem niejedno . Bolivia walczy. O swoje prawa, o godne zycie, o Wolnosc. Bowiem Wolnosc w Ameryce Poludniowej to najwyzsza i najwazniejsza wartosc.

Po brzegi wypelniony Pustkowiem

2009-08-11T03:22:00.011+02:00

Pustynia... miejsce pelne emocji, wiatru, Slonca i ciszy. Ziemia sucha jak pieprz, niewiele roslin, niewiele zwierzat, posrodku tego wioska Uyuni, lipiec 2009 roku. Zima. Gory dookola milcza.

W centrum miasteczka kilka sklepow, barow dla lokalnych i dla gringo, kilka golych drzew bez lisci, troche asfaltu na drodze i zegar na wiezy, wskazujacy godzine piata. Byc moze od 28 lat. Przejezdzaja trzydziesto-kilku letnie rozklekotane ciazarowki i jeepy. Slonce prazy, ze usta wysychaja. Zimno jest. W dzien jeszcze przyzwoicie chlodno, ale noce sa juz mrozne. Uyuni - 3675 m.n.p.m.

W hostelu nieogrzewane pokoje (normalka - nie ma zadnego systemu grzewczego), za to kazde lozko wyposazone jest w potezne koce z lamy albo alpaki, a czasem nawet w zaslony okienne. Jesli jest prad, ciepla woda poleci tylko rano, po mroznej nocy. [Na szczescie Polak potrafi, kiedy chce sie wykapac, odnalezc odpowiedni przycisk, by wlaczyc bojler.] Czasem woda jest tylko letnia, wtedy trzeba przykrecic kurek do momentu, kiedy zarowka zacznie gasnac. Czasem pomaga tez splukanie wody w kibelku.
Zdecydowana wiekszosc mieszkancow Uyuni to Indianie Quechua. Zdecydowana wiekszosc z nich skrywa jakas tajemnice.

We wtorki albo w czwartki (nigdy nie bylem dobry w dniach tygodnia) ulice wypelniaja kolorowe jarmarki, targi drobiazgow, wirujace zapachy, krotkie spojrzenia, psy tanczace w smieciach, krzyki sprzedawcow zagluszajace spiew umarlego Michaela Jacksona. Pustynia dookola milczy.
Posrod Indian spaceruja gringo, codziennie inni. Bowiem Uyuni to baza wypadowa na Solar de Uyuni (patrz film: "porzuceni") najwieksza na swiecie pustynie solna polozona na wysokosci 3653 metrow i zajmujaca powierzchnie okolo 12 tys. km". Dookola niej jeszcze piekniej! Aktywne wulkany, dymiace gajzery, kaktusowe wyspy, skalne miasteczka, blekitno-zielone laguny i stada tysiecy flamingow. Tak wiec gringo nie zatrzymuja sie w Uyuni, tylko wykupuja wycieczki i ruszaja w marsjanskie krajobrazy. "Uyuni to dziura, nie warto zostawac nawet na noc" - czytam na forum dla podroznikow. Zostalem na 16 dni.
Przerwy w dostawach pradu, burza piaskowa, cmentarzysko lokomotyw... Jestem obrzydliwe szczesliwy posrod entuzjastycznie milczacych Indian, skrywajacych swoje tajemnice. Mam swoje powody, by byc szczesliwym, a oni maja swoje powody, by milczec entuzjazmem.
To zapomniane miasteczko na skraju cywilizacji, polozone na surowej, nieprzyjaznej czlowiekowi ziemi, natchnelo mnie do napisania scenariusza. Krotki poemat o niebezpieczenstwie, jakie niesie ze soba utrata marzen. Przez kilka dni razem ze znajomymi nakrecilismy kilkadziesiat scen, mniej wiecej polowe filmu. Potem przyszla burza piaskowa i zdmuchnela zakonczenie...
Taaak... Tego dnia nie zapomne nigdy.
Burza piaskowa pozamiatala...
Zdmuchnela niejedna pajeczyne.

Tego jeszcze nie bylo!!!

2009-07-31T21:53:00.003+02:00

Przygoda goni Przygode, a Powietrze takie rzeskie na Pustyni...

(polecam ogladac na pelnym ekranie:)

Nie zakpily z nas latawce...

2009-07-27T00:52:00.008+02:00

To byla piekna droga.... i widoki nieziemskie na swiat...! Matka Ziemia dala czadu w tym miejscu i to poteznie! Pustynia jak sie patrzy. Ogromne kaniony, formy skalne, kaktusy, strumyczki, lamy i w koncu z daleka od ludzi! Przez pierwsze cztery godziny chlonelismy widoki i droge, ale Slonce nie zatrzymalo swojej codziennej wedrowki i skrylo sie za horyzontem, pozostawiajac po sobie rozowo-czerwone odpryski chmur...

Kiedy tylko Slonce zasypia, temperatura spada drastycznie, szczegolnie na wysokosciach 3500-4000 metrow. My jechalismy dalej. Zawinelismy sie wiec w spiwory, koce i wszystko to, co moglo nam przyniesc troche ciepla. Przytulilismy sie z Szymonem do siebie w kacie naczepy i w milczeniu podziwialismy wschod prawie pelnego Ksiezyca..... Ach! Duchowa rozkosz!!! Spelniaja sie marzenia wypowiadane jeszcze 2 tygodnie wczesniej - "byle by pelnie Ksiezyca przezyc na pustyni..."

Do Uyuni dojechalismy maksymalnie okurzeni piachem i tak zmarznieci, ze dopiero po czwartej herbacie z rumem poczulem palce u stop.

Ale Szczescie wysypywalo sie kazda dziurka:)

Nie przestaje sie dziac!

2009-07-26T23:46:00.004+02:00

Hostelowe przeboje, tak tak, to nie przelewki! Tak naprawde to zdarza sie znacznie wiecej, niz moja kamera jest w stanie klatek na sekunde zarejestrowac! A jak juz sie uda to nie wszystko tez mozna pokazac, ba! Nawet opowiedziec nie mozna, a przy niektorych akcjach to i nawet trzeba dziob na klodke trzymac zamkniety, bo biada!!!! Matki, zony, dzieci i kochanki nerwowo myszke w dloniach sciskaja, ba!

Edytowanie filmow, dopasowywanie odpowiednich formatow, ladowanie baterii laptopa i kamery, zgrywanie plikow z karty, wypalanie dziesiatek gigabajtow na DvD, w koncu zaladowanie filmow na bloga na tym mega-szybkim internecie... nie jest to latwe w podrozy, zabiera sporo czasu i energii. Na szczescie jednego i drugiego mam sporo:)

Tam, gdzie konczy sie wladza Chrystusa

2009-07-19T23:45:00.005+02:00

Potosi - smutne miasteczko, polozone u stop gory Cierro Rico bogatej w srebro i inne mineraly. Znajduja sie tu kopalnie, ktore pochlonely juz ponad 8 milionow gorniczych istnien.... Miejsce pelne ciezkiej energii i frustrujacego smutku... Nie bede opowiadal tego samego co moj tymczasowy towarzysz podrozy. Mysle, ze on zrobil to rewelacyjnie. Po raz kolejny zapraszam wiec na bloga Szymona http://www.mywayaround.com/ , gdzie ow opisal nasza przygode na Cierro Rico. Ja zmontuje o tym smutny film w przyszlosci, jak na razie zapraszam na krotki trajler:

2009-07-07T01:19:00.019+02:00

Sucre - stare i piekne miasto. Jak dla mnie za duzo zgielku i brudu. Czlowiek na czlowieku, zatloczone ulice, gdzie nie sposob isc jednym, jednostajnym tempem. Samochody trabia, ludzie krzycza, wszystko na wszystkim bez skladu i ladu, europejska logika nie daje sobie z tym rady.

Piekne budynki, kompletny brak higieny, brudne talerze i ubikacje, usmiechnieci ludzie, jakies krwiste flaki lezace na ulicach, przysmaki wyglodnialych psow, krazacych wokol wesolo bawiacych sie dzieci. Piekne, sexowne studentki poruszajace sie w odpowiednich klubach i szamani cicho siedzacy na lawkach, ktorych spojrzenie moze kosztowac wiele...

To zupelnie inny swiat, trzeba sie mocno otworzyc, by go wchlonac.

A my spotkalismy sie tam przypadkiem...

Trojka Polakow, kazdy jeden na swoim Szlaku...

SZYMON - uczen Stachury, stojacy na tle perfekcyjnie wykonanych zdjec z bieszczadzkich zielonych pagorkow. Byly, swietnie sie zapowiadajacy pracownik ogromnej korporacji, ktora opuscil, bu poszukujac siebie w dalekich kulturach, zrozumiec smutek mieszkajacy w jego duszy.
Jegomosc, z ktorym dzielenie radosci i przykrosci zycia jest przyjemnoscia.

FILIP - agent, jakiego dotychczas jeszcze nie spotkalem. Znakomicie radzi sobie w rzeczywistosci, realizuje swoje cele, by osiagnac szczescie kazdego dnia i naprawde mu sie to udaje. Bardzo pomyslowy, przezabawny hedonista. Choc jestesmy zupelnie rozni, to w wielu miejscach zgadzamy sie doskonale i nawzajem nauczylismy sie od siebie wiele.

W tym miescie, tego specyficznego czasu, zaczelismy krecic film. O czym? Trudno powiedziec, ale czuje, ze to bedzie Cos. Poczekajcie na trajler, ktory byc moze niedlugo ukaze sie na naszych blogach. Jak na razie kilka fotek...

Dla mnie Sucre nie jest juz zwyklym miastem gdzies na Szlaku. Mysle, ze dotyczy to wszystkich, ktorzy w tym czasie zamieszkali w tym miescie. Na arenie ostatniego miesiaca powstala cala siatka wspol-relacji miedzy bardzo ciekawymi osobowosciami. Powiazaly nas szczegolne emocje, zwariowane sytuacje, dramaty zoladkowo-grypowe, zabawy do rana i dyskusje do nocy.

W grupie okolo dziesieciu niezaleznych od siebie osob przezylismy wspolnie szalenstwo poznania siebie nawzajem z wielorakich stron... Ach, te blyszczace oczy, smiech wszechrozlegly, puls przyspieszony, cale epopeje miedzy wypowiadanymi wierszami, smutek, bol, rozczarowanie, feromony, adrenalina i radosc tak prostego a tak magicznego istnienia... Potem bylo jeszcze apogeum tego wszystkiego - nie do wyjasnienia.

Nie bede opowiadal o tym, jak w miedzyczasie przezylem pieklo zatrucia pokarmowego, kiedy w wysokiej goraczce dzien mieszal sie z noca, skurcze zoladka doprowadzaly do histerii, a przezimny pokoj hostelowy rozmywal sie z rzeczywistoscia...
To wszystko dzialo sie na tle goracych wydarzen politycznych, tudziez odwrotnie. Opozycjonisci walcza przeciwko rzadom Evo Morales (bardzo ciekawa, kontrowersyjna postac!), indianie protestuja, napiecie rosnie, to historyczne momenty Boliwii, cos Wielkiego czai sie za rogiem. Niestety moj hiszpanski nie pozwala konkretnie rozeznac sie w sytuacji, a polskie niezalezne media nie wnikaja w szczegoly (tak wazne przeciez dla tych wszystkich, ktorych spotykam kazdego dnia, rozmawiam, mijam na ulicy...)
Ponadto odnotowywuje sie coraz wiecej przypadkow swinskiej grypy. Dookola coraz wiecej ludzi ubiera biale maski, szczegolnie w miejscach turystycznych. To przeciez bialy gringo rozwozi wirusa...

Nikt z nas nie zapomni tak szybko tego miasta.........

Czasami mi sie zdarza...

2009-07-01T03:56:00.003+02:00

Jestesmy w malej wiosce indian Terabuco, gdzie co niedziele kolorowy market zapiera dech nie tylko w indianskich piersiach...

Jedziemy do stolicy:)

2009-07-01T03:43:00.002+02:00

Nadszedl Czas, by opuscic magiczne gory i wspaniala Czarownice... Wyciszylem sie wystarczajaco, by stawic czola nowym misjom i spiskom tego Pieknego swiata:)

Lokalni indianie na pytanie, co to za rodzaj trunku, odpowiadali zgodnie: alkohol:)

ZAGADKA!

2009-07-01T03:29:00.002+02:00

Co znajduje sie w srodku bialego, plastikowego pudelka na stole???
Uwaga! To nie jest takie proste, jak sie moze wydawac! Prosze o poruszenie skrzydlami wyobrazni i niebanalne odpowiedzi:)

Rozwiazanie konkursu po pelni Ksiezyca

Szkola malowania

2009-07-01T02:42:00.010+02:00

Okolo kilometra od mojej chatki mieszkala cudowna Czarownica...
Z pewnoscia najbardziej interesujaca kobieta jaka kiedykolwiek w zyciu spotkalem!
Sama zbudowala sobie swoja chatke. Jednopokojowa, okragla izba, czarny kot, ziola i mikstury. Na dole w wiosce nazywaja Ja "wiedzma"...

Uslyszalem o Jej istnieniu juz pierszego dnia kiedy przybylem w to miejsce. Duzo o Niej mowia, bo to kobieta z innej planety. Mnie oczywiscie przyszlo do glowy, zeby poznac owa Czarownice. Pytalem, ale odpowiadali, ze tylko niektorzy moga przekroczyc prog jej domu, ze mieszka sama wysoko w gorach i ze ja spotkam, jesli ona bedzie chciala, zebym ja zobaczyl. Widocznie chciala...
To niesamowita kobieta. Kiedy z nia rozmawialem, dreszcze przechodzily po mnie niemal caly czas. Posiada potezna wiedze: Tzolkin, Astrologia, Tarot, Numerologia, chinski kalendarz, ratunku! Czulem sie przy Niej, jak niewyraznie nakreslona jednostka slabego swiatla...
Ona posiada potezna Moc. Nie bede tutaj o tym pisal. Wiem to, gdyz duzo czasu z Nia spedzalem. Mniej wiecej co drugi, trzeci wieczor gotowalismy razem, pilismy wino, przyrzadzalismy "mikstury" (niewiele z tego rozumialem), duzo sie smialismy i rozmawialismy. Jej takze brakowalo towarzystwa z zewnatrz, coz, zrozumiale, kiedy mieszka sie w srodku lasu tylko ze zwierzetami i ewentualnymi sasiadami. Jest to niezwykle mila czarujaca artystka, nieprzyzwoicie inteligentna, przesympatyczna babcinka, ktora jednym spojrzeniem moze cie zahipnotyzowac. Ona ma wladze. I maluje. Maluje pieknie. Wyzszy poziom sztuki, ktorej nigdy nie rozumialem. Raz w tygodniu prowadzi zajecia dla dzieci okolicznych hipisow... Och duzo by mowic....

To jeszcze grubo sprzed miesiaca...

2009-07-01T02:12:00.004+02:00

(zaakceptowalo sie lokalne poczucie czasu)

Jedno z najpiekniejszych miejsc, w jakim przyszlo mi mieszkac... Tygodnie rozmyslan, medytacji, jednoczenia sie z nasza Matka Ziemia i Dziadkiem Czasem... Tesknota za bliskimi, odkrywanie siebie, mocowanie sie ze slabosciami, czysta radosc zycia... ach, Dusza sie Porusza!

Karczowanie buszu, tworzenie sciezek, melioracje, zbieranie owocow - wspaniala praca!
Kosztowalo mnie to wiele zdrowia, ale nie cofnalbym wskazowek zegara, nawet gdybym mial taka wladze...

Ktoregos dnia spadl piekny deszcz... i padalo tak nieustannie przez cztery dni:)

NIEBO NAD BOLIWIA cz.2

2009-06-15T21:39:00.004+02:00

W koncu udalo mi sie zlapac szybszy internet. Takze cofamy sie troszenke w czasie i wracamy do pierwszej nocy w Boliwii, gdzie dziwne zwierzeta przyblizaly sie i oddalaly od naszego ukrytego w krzakach namiotu:)

Nastepnie pracowalem w malym przepieknym ogrodku w zamian za darmowy nocleg. Wychodzilo to mniej wiecej, ze pracuje za 1,5 zlotego za godzine, ale praca dawala mi nieslychanie duzo pozytywnej energii.

Miasteczko male, kolorowe, pelne sympatycznych ludzi. Czulem sie tam jak rybka w wodzie, z kolei Elefelce nie bardzo sie podobalo.

Tuz niedaleko miasteczka znajdowal sie basniowy las.... Jeden z najstarszych lasow na naszej planecie, gdzie do znacznej jego czesci nawet nie wolno czlowiekowi wchodzic.

Pierwsze zdjecie w Boliwii

2009-06-13T21:56:00.003+02:00

Spacer od pierwszego kroku

2009-06-07T02:28:00.002+02:00

Po prawie dwoch miesiacach spotkalem Rodaka. Odwiedzil mnie w chatce, gdzie aktualnie mieszkam. Zrobil kilka zdjec i umiescil je u siebie na blogu, takze zapraszam http://www.mywayaround.com/ (robisz naprawde dobre zdjecia, stary).
Dzieki Szymon, wszystkiego Dobrego na Twojej Drodze i pamietaj: lawiruj pomiedzy "czarnymi kropkami"!

A u mnie, jak to u mnie. Roznie. Dostalem infekcji i wyladowalem w szpitalu na mini operacji. Bardzo powoli palec zaczyna dochodzic do siebie. Z pozostalymi palcami tez juz wszystko w zasadzie w porzadku, a robak w stopie okazal sie nie byc robakiem. Za to w ciagu ostatniego tygodnia nauczylem sie poslugiwac wylacznie lewa reka. I powiem szczerze, ze zawiazanie buta jest o wiele trudniejsze od poslugiwania sie maczeta w buszu.

Dalej jest Pieknie, nie jest latwo stad wyjechac.
Zostaje tu jeszcze kilka dni....

2009-05-31T21:30:00.004+02:00

Niestety filmy ani zdjecia nie chca sie zaladowac, wiec bedziecie musieli niestety poczekac az wyjade z Boliwii. Choc jak na razie decyduje sie zostac w tym miejscu jeszcze dluzej, bo.... tak dobrze tu jest...:)
Poznaje coraz wiecej ludzi, zwierzat, roslin i miejsc. Z jedna trujaca roslina poznalem sie nawet calkiem blisko, gdyz zaatakowala moja reke. Przez kilka dni nie moglem ruszac palcami i w (za)sadzie nic nie moglem zrobic. Bolalo jak diabli, az wylem z bolu.... Porobily sie wielkie bomble, a kawalki trujacych kolcow wciaz tkwily w moich palcach, co jakis czas wstrzykujac mi nowa porcje trucizny. Probowalem wydlubac sobie igla te czastki jadowitego scierwa, ale niewiele zdzialalem. Do szpitala stad jest naprawde daleko, wiec udalem sie do znajomej szamanki. Duzo wiary i sily potrzebowalem, by przetrwac ta niecodzienna operacje. Przez zacisniete zeby szklanki wodki sie laly, by znieczulic pasikonika, ale nie latwo go znieczulic. Czary i ziola pomogly, klaniam sie do ziemi przed tutejszymi bogami.
Jeszcze tylko jeden palec zostal. Caly czas cos tkwi w srodku, a i spac nie moge po nocach, bo rozgrzany do czerwonosci fucker prawej reki, wielki jak cebula pulsuje diabelskim bolem. Jutro kolejna szamanska operacja.
Do tego najprawdopodobniej mam robaka w duzym palcu u stopy, ktory rozgoscil sie pod moim paznokciem. Nie nadalem mu jeszcze imienia, bo nie jestem pewien czy jest to robak czy co innego i jakiej jest plci. Poza tym zamierzam sie pozegnac z tym czyms w miare jak najszybciej.

Tak jak juz o klopocikach pisze to skonczyly mi sie boliviaki. Do najblizszego bankomatu jest okolo 4 godziny drogi autobusem. Nie przejmuje sie tym za bardzo, bowiem wlasciciele sadu, zwariowani, sympatyczni rockandrollowcy przywoza mi na gore i kupuja wszystko, czego trzeba:) Na same papieroski, winko i ewentualne przyjemnosci wydaje srednio 2-3 dolary dziennie.
Na razie koncze paplanine, gdyz i tak nie wiadomo czy moje slowa zostana zapisane czy tez na zawsze zapomniane w czelusciach boliwijskiego internetu.

Jeszcze dluzej

2009-05-25T04:07:00.002+02:00

To miejsce jest zaczarowane... Przeprowadzilem sie jeszcze kawalek wyzej do samotnej chatki w gorach, niedaleko szkoly buddyjskiej. Jest cudownie. Papugi lataja nad glowa. (a duze pajaki chodza po lydkach). Odkad tu jestem w okolicy ciagle poznaje niezwyklych ludzi. Jaaaah jakze zdumiewajaca potrafi byc sztuka zycia! Ucze sie sporo.

Nie moge jeszcze przeslac zadnych zdjec i filmow, takie rzeczy jak internet nie bardzo tu funkcjonuja. A jest sporo do zobaczenia. Niedlugo przesle. Cierpliwosci. Jest Czas na refleksje i Czas na dzialanie.

Jest Czas na spotkanie i Czas na Rozstanie. I tak wlasnie nasze drogi z Elefelka sie rozdzielily.

Niebo nad Boliwia

2009-05-20T01:35:00.002+02:00

Sluchajcie, bo ja wlasnie trafilem na swojski grunt. Taaaaak:) W Boliwijskich gorach zaszyty nie powiem, gdzie jestem, gdyz tylko wtedy wioska ta piekna pozostanie, im mniej ludzi o niej wiedziec bedzie. Zdradzic jedynie moge, ze w okolicach zostal zamordowany Che guevara. Sa tu jeszcze ludzie, ktorzy sie z nim spotkali.
Ale nie o tym chcialem pisac.
Zamieszkalem tu, miedzy indianami Keczua i Ajmara. W zamian za trzy godziny pracy dziennie w pieknym mandarynkowym ogrodzie, moge zostac jak dlugo bede chcial. Rozgladam sie. Ziemia jest zyzna i tania jak bulka. Nie przesadzam. Poznalem kilka niesamowitych osob z Europy, ktore osiedlily sie tutaj. Szczescie wyplywa z nich wszystkimi otworami, najczesciej trzecim okiem. Pieknie jest.... I to niebo... Nigdy i nigdzie nie widzialem jeszcze tylu miliardow gwiazd... Rozgladam sie. Szukam odpowiedniej ziemi. Musze jeszcze pojezdzic po tym niezwyklym kraju, by dowiedziec sie wiecej i zobaczyc wiecej. Ale taaaaak... Tutaj mozna zamieszkac... na pytania dlaczego obszernie odpowiem nastepnym razem, kiedy zlapie szybszy internet. Wtedy tez sprobuje przeslac zdjecia. (internet chodzi jak tutejsze zegarki:)

"lepszy krokodyl w garsci niz wrobelek w Polsce"

2009-05-11T23:33:00.003+02:00

spotkanie z czarnym bykiem

2009-05-11T23:09:00.003+02:00

Mow mi Gringo

2009-05-11T22:28:00.006+02:00

Brazylia powala na kolana. A w szczegolnosci Brazylijczycy. To zdecydowanie najfajniejszy narod jaki kiedykolwiek spotkalem. Przesympatyczni ludzie, wiecznie weseli i zadowoleni. Kiedy tylko pojawiamy sie w jakims miasteczku, jestesmy bacznie obserwowani przez wszystkich dookola. Ci bardziej odwazni i ciekawscy podchodza od razu, inni musza przyzwyczaic oczy do bialej skory, wypic browarka i wtedy przychodza. Kiedy decydujemy sie zostac w jakims miasteczku na dwa, trzy dni, poznajemy tam od 20 do 40 osob! Wszyscy sa niezwykle sympatyczni! Oferuja nam miejsca w swoich domach, jedzenie, poznajemy ich rodziny i przyjaciol. Trzeba przyznac, ze nie jestesmy turystami. Podrozujemy przez najbardziej codzienne zycie przecietnych Brazylijczykow. Pierwszych turystow spotkalismy dopiero w Pantanalu, po 3,5 tygodnia w Brazyli! Taki wlasnie jest autostop, najfajniejszy sposob podrozowania. Nigdy nie wiesz gdzie wysiadziesz i kogo spotkasz, dokad pojedziesz i co sie wydarzy. Zrobilismy juz prawie 4 tys kilometrow przez pol Brazyli! Mimo tego, co mowili, ze to bardzo trudne i niebezpieczne. Nawet jeden rodowity Brazylijczyk na pytanie o autostop w jego kraju odpowiedzial jednym wyrazem: "suicidio" (port. samobojstwo).
Brazylia jest gigantyczna i wspaniala. Przejechalismy przez osiem roznych stanow tego kraju. Kazdy stan jest inny. Tyle podobienstw co roznic. I przede wszystkim jezyk. W kazdym stanie mowi sie inaczej. Sa wyrazy w portugalskim, ktore potrafie powiedziec w trzech roznych dialektach. Teraz jestesmy w Mato Grosso, jak dotad najfajniejszym stanie, prawie trzy razy wiekszym od Polski. Jedziesz droga i przez ponad 100km nie ma domku ani wioski. Za to przez droge przechodza weze, krokodyle i mrowkojady. Po wielu przygodach, raz lepszych, raz gorszych, dojechalismy w okolice Pantanalu. Przekroczylismy kolejna strefe czasowa i teraz dzieli nas z Polska szesc, a nie piec godzin.

Pantanal!

2009-05-11T21:45:00.007+02:00

Wiekszosc rzeczy zostawilismy u nowo poznanej rodziny w miasteczku Miranda. Zrobilismy zakupy, przejechalismy jeszcze 100km autostopem i ruszylismy w Pantanal piechota. "Szalenstwo" mowili miejscowi. Taaa, szalenstwo... Pantanal to ogromna rownina, ktorej znaczna czesc w porze deszczowej jest zalewana prze wody Rio Paraguai. Mokradla i bagna zajmuja obszar wielkosci 2/3 Polski, gdzie nie ma ani jednego miasta, nie ma asfaltu, mieszka tu niewielu ludzi w symbiozie z natura. I bardzo dobrze, niechaj kroluja na tej ziemi zwierzeta! Pantanal jest najwiekszym ptasim rezerwatem na swiecie, zyje tu ponad 600 gatunkow ptakow w wielotysiecznych stadach. Poza tym zyja tu tapiry, mrowkojady, pancerniki, weze, pajaki, krokodyle, jaguary, pumy, kapibary, oceloty i jeszcze mnostwo innych gatunkow zwierzat. I komary... Kazdy napotkany na naszej drodze czlowiek, nawet jeszcze w Mirandzie, mowil nam o tajemniczym dzikim kocie o nazwie"onca". Kazdy, absolutnie kazdy ostrzegal nas przed "onca". Ze jest tego duzo i jest bardzo niebezpieczne. Mimo tego ruszylismy piechota....:)

Komary nie dawaly zyc. Gryzly nieustannie spragnione polskiej krwi. Cale cialo pokryte w bablach, ale to jeszcze dalo sie jakos zniesc. Najgorsze byly meki psychiczne. Kiedy bez przerwy brzeczaly nad uchem. Caly dzien drogi i cala noc odpoczynku.

Papugi, tukany i tysiace innych kolorowych ptakow latalo nam nad glowami:)

Rankiem wstawalismy z papugami. Tak sie cieszyly na wschod Slonca, ze skrzeczaly wesolo i bardzo donosnie:)

Po trzech dniach marszu zrezygnowalismy. Bylo zdecydowanie za goraco na piesze wedrowki. I to nie tylko dlatego, ze bylo prawie 40 stopni w cieniu (ktory wystepowal bardzo rzadko), ale powietrze jest suche jak pieprz. W drodze powrotnej mielismy szczescie.

MISIEK WIELKA WARGA:)

2009-05-11T21:15:00.002+02:00

2009-05-11T19:52:00.002+02:00

2009-05-11T19:33:00.003+02:00

2009-05-06T15:33:00.002+02:00

2009-05-06T15:21:00.002+02:00

pasikonizm czyli jak przebimbać sobie życie

SIADAJ! BIEGAMY!

SEZON NA LWY - kolejne projekcje!

ODLOT!

Ostatni raz byłaś Stokrotką.

Na poważnie, kto nie zrozumie, nieważne

Pomidor z genem ryby, a Polak sledzia lubi....

"Jaskinia pod zdechłym psem"

O tym jak pasikonik spotkal innego pasikonika

Wzruszenia łzy ronią również lwy...

MAJOWA TRASA PROJEKCJI FILMOWEJ

Bezrobotny pasikoń na wakacjach

Lwy też potrafią pływać

KALENDARZ PROJEKCJI FILMU

06.04. WARSZAWA, Kino Lab, Ekran Otwarty, godz. 20:45http://www.kinolab.art.pl/film.php?id=3528

07.04. GDAŃSK, Klub "Santa Fe Burrito", godz. 19:00http://www.santafebar.com/o_nas.html

08.04. SZCZECIN, Pub "Pivaria", godz. 19:30http://www.pivaria.pl/http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=309080372134&v=wall09.04. POZNAŃ, Klub "W starym kinie", godz. 20:00!!!http://www.wstarymkinie.pl/

12.04. OSTRÓW WIELKOPOLSKI, Klub "Fanaberia", godz. 20:00

http://fanaberia.art.pl/imprezy,Podroze-Po-Swiecie-Sezon-na-lwy,67.html

13.04. KONIN, Klub "Musztarda", godz. 20:00

http://www.facebook.com/pages/Sezon-na-Lwy/168032899907052#!/musztardaclub?sk=wall

14.04. LUBLIN, kawiarnia "Spółdzielnia Cafe", godz. 20:00http://www.spoldzielniacafe.pl/

TRAILER "SEZON NA LWY"

JAK MONTUJE SIĘ FILMY?

Wszystko jest OK!

WYCZESANA GRZYWA PASIKŁONIA!

Wrocławska premiera "Sezonu na lwy"!

NIE POZWÓLMY ROZEBRAĆ TEJ SZOPY!

Z niejednego pieca chleb je je je

I o to chodzi i o to chodzi

Sezon na lwy!

Jutro premiera filmu!

Dnia czwartego w domu Jego

Szukam chętnej Polki!

Nie dla psa kiełbasa

Co się stało w miasteczku Bo?

Łosiów nie brakóje

12 PARSZYWYCH PYTAN - czesc 11 (byc moze ostatnia) czyli BYLEDALEJE!

Zwariowane czasy w poszukiwaniu kasy

12 PARSZYWYCH PYTAN - czesc dziesiata, czyli Maniek, Dorotka i Maksio

12 PARSZYWYCH PYTAN - magiczna liczba dziewiec

jejku ludzie mam kilka minut!

12 PARSZYWYCH PYTAN - juz osmy raz:)

12 PARSZYWYCH PYTAN - odslona siodma

12 PARSZYWYCH PYTAN - tym razem ja!

12 PARSZYWYCH PYTAN - inicjator pomyslu!

PARSZYWA DWUNASTKA - odcinek czwarty

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka trzeci

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka 2

PARSZYWA DWUNASTKA - kolezka 1

PARSZYWA DWUNASTKA

Historia pewnej rozmowy

O Swieta Konopio niczyja!

Cierpliwosci zostaly rzucone kosci

No to już po rewolucji...

Odstawmy czary na bok

Wyżyna Śląska:)

Dolek srodkowo-europejski

Elefelka pisze....

PRAISE OF FOLLY

O tym jak zostac Bogiem...?

Spod równika pod koło podbiegunowe

Poczekajcie!

Pozegnanie z Bolivia.....

Po brzegi wypelniony Pustkowiem

Tego jeszcze nie bylo!!!

Nie zakpily z nas latawce...

Nie przestaje sie dziac!

Tam, gdzie konczy sie wladza Chrystusa

Czasami mi sie zdarza...

Jedziemy do stolicy:)

ZAGADKA!

Szkola malowania

To jeszcze grubo sprzed miesiaca...

NIEBO NAD BOLIWIA cz.2

Pierwsze zdjecie w Boliwii

Spacer od pierwszego kroku

Jeszcze dluzej

Niebo nad Boliwia

"lepszy krokodyl w garsci niz wrobelek w Polsce"

06.04. WARSZAWA, Kino Lab, Ekran Otwarty, godz. 20:45
http://www.kinolab.art.pl/film.php?id=3528

07.04. GDAŃSK, Klub "Santa Fe Burrito", godz. 19:00
http://www.santafebar.com/o_nas.html

08.04. SZCZECIN, Pub "Pivaria", godz. 19:30
http://www.pivaria.pl/
http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=309080372134&v=wall

09.04. POZNAŃ, Klub "W starym kinie", godz. 20:00!!!
http://www.wstarymkinie.pl/

14.04. LUBLIN, kawiarnia "Spółdzielnia Cafe", godz. 20:00
http://www.spoldzielniacafe.pl/